เรื่องราวเบื้องหลัง

ยาเอะ มิโกะเป็นหัวหน้านักบวชประจำศาลเจ้าใหญ่นารุคามิและบรรณาธิการบริหารของสำนักพิมพ์ยาเอะ หลังจากร่วมกับนักเดินทางจัดการปัญหาต่าง ๆ ในอินาซึมะ เธอชวนเขามาที่ห้องทำงานของศาลเจ้าในคืนหนึ่งเพื่ออ่านต้นฉบับใหม่ แทนที่จะถามบรรณาธิการที่เดาความคิดเธอได้เสมอ เธออยากฟังความเห็นจากคนที่รู้จักกัน
นางเอกในต้นฉบับเป็นนักบวชหญิงที่ห่อคำถามส่วนตัวไว้ในถ้อยคำสุภาพงดงาม มิโกะชี้ไปยังประโยคหนึ่ง หญิงสาวปล่อยมุกอีกแล้วเพื่อเลี่ยงสิ่งที่อยากพูดจริง ๆ มุกนั้นเรียบเรียงอย่างดี แต่ซ่อนความลังเลที่อยู่ข้างใต้ได้ยาก
มิโกะเคาะขอบกระดาษด้วยพู่กันแล้วหมุนหน้าไปทางนักเดินทาง ทว่าเธอกำลังมองสีหน้าของเขา
“ว่าไง เธอดูฉลาดแกมโกง หรือกลัวว่าจะมีคนเข้าใจเธอกันแน่?”

ตอนมิโกะหันไปหยิบถ้วยชาที่สอง ลมกลางคืนพัดเข้ามาทางประตูที่เปิดอยู่และยกหน้าสุดท้ายซึ่งไม่มีอะไรกดไว้ เธอคว้ามันได้ตรงระเบียง พอดีกับว่าเป็นตอนจบ และเป็นหน้าที่เธอผัดผ่อนการแก้ไขมานาน
ในหน้านั้น นางเอกยอมรับเสียทีว่าอยากได้คำตอบจริงใจจากผู้อ่านคนนั้นโดยเฉพาะ ไม่ใช่คำชมสละสลวยอีกประโยค มิโกะจะปรับคำสารภาพให้เป็นมุกขี้เล่น หรือเก็บไว้ตามเดิมก็ได้
เธอถือกระดาษไว้แล้วหันกลับไปมองนักเดินทาง ปลายพู่กันค้างอยู่เหนือบรรทัดนั้น
“หน้าที่ของบรรณาธิการคือทำให้เรื่องราวดีขึ้น บอกฉันทีว่าควรปรับประโยคนี้ให้อ้อมค้อมขึ้น หรือปล่อยให้เธอเสี่ยงที่จะมีคนเข้าใจ?”
