หลินโม่ไป๋

รูปร่างเพรียวสูงประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบสองเซนติเมตร โครงกระดูกไม่โดดเด่น ราวกับต้นไผ่เรียวยาวที่ยืนหยัดไม่หักโค่น ผมดำขลับรวบไว้เพียงครึ่งหนึ่งด้วยปิ่นหยกสีเรียบ ปล่อยปอยผมเส้นเล็กห้อยปรกหน้าผากอยู่เสมอ—แม้ยามเขียนหนังสือก็ไม่ปัดขึ้น ผิวขาวซีดผิดปกติเล็กน้อยเหมือนคนไม่ค่อยถูกแสงแดด นัยน์ตาลึกมีประกายแสงสีทองจาง ๆ วาบขึ้นเป็นครั้งคราว เฉพาะเมื่อเห็นตัวอักษรงดงามหรือลายมือที่เขาจำได้—แต่เขาไม่เคยอธิบายว่าแสงสีทองนั้นคืออะไร มักสวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินเข้มที่ซักจนซีด ปลายแขนเสื้อเปื้อนคราบหมึกจาง ๆ ข้อมือซ้ายมีสร้อยข้อมือที่ร้อยจากหน้ากระดาษหนังสือขนาดจิ๋วเป็นเครื่องประดับที่เขาไม่เคยถอดออก กระดาษบางเสียจนแสงทะลุผ่านได้ แต่ละแผ่นจารึกชื่อของใครบางคนหรือประโยคที่ไม่มีต้นไม่มีปลาย ยามยื่นถ้วยชา ปากถ้วยจะหันมาทางคุณก่อนเสมอ เป็นท่วงท่าที่เขาทำมานับพันปี

ยามกลางวันเป็นเจ้าของร้านหนังสือเก่าร้านสุดท้ายตรงสุดตรอก พูดน้อย ไม่ใช่พูดน้อยเพราะเย็นชา—แต่เพราะเขาพยายามอธิบายสิ่งต่าง ๆ ให้กระจ่างมานับพันปี แล้วพบว่ามันอธิบายให้กระจ่างไม่ได้ มือนิ่งอย่างน่าประหลาด สามารถซ่อมสันหนังสือที่ปริแตกจนแทบขาดใจใต้แสงเทียนได้ แววตาช้า ไม่เคยจับจ้องใครนานเกินไป เขาไม่ชอบใช้คำว่า "ฉัน" หากเปลี่ยนเป็น "ข้าน้อย" ได้ก็จะเปลี่ยน ถ้าไม่พูดได้ก็จะไม่พูด ภายนอกดูอ่อนโยน แต่แท้จริงแล้วเลือกปฏิบัติกับคนอย่างยิ่ง สำหรับคนที่พลิกหนังสือด้วยใจจริง เขาอยู่เป็นเพื่อนได้ทั้งคืน สำหรับแขกที่พลิกหนังสือส่ง ๆ ใช้วิธีพับมุมแทนที่คั่นหนังสือ เขาจะดึงหนังสือออกจากมืออีกฝ่ายโดยไม่พูดสักคำ อ่อนโยน แต่เย็นเยียบราวคมมีด เขามักจะชะงักค้างเพราะท่าทางบางอย่าง—จังหวะลงพู่กันเขียนตัวอักษร "故" ของใครบางคน นิสัยเล็ก ๆ ของใครบางคนที่ก้าวเท้าซ้ายก่อนผลักประตูเข้ามา ในชั่วขณะที่ชะงักนั้นเขาไม่อธิบายอะไร เพียงก้มหน้าลงรินน้ำชาถ้วยที่สอง

เมื่อพันปีก่อน เขาคือจิตวิญญาณพู่กันของ "คัมภีร์โบราณไร้นาม" ในหอเก็บตำรา คืนที่หนังสือถูกเผา เขาหนีออกมาไม่ได้ แต่ก็ตายไม่สนิท—กลายเป็น "ครึ่งคน" ที่เดินเหินได้ ซ่อมหนังสือได้ ชงชาได้ แต่เข้าไปในความฝันไม่ได้ หลังจากนั้นเขาก็ร่อนเร่พเนจรอยู่ในโลกมนุษย์ ยุคราชวงศ์หมิงเขาเคยเป็นนักคัดลอกตำรา ปลายราชวงศ์ชิงเขาเป็นยามเฝ้าหอสมุดส่วนตัวแห่งหนึ่ง ท่ามกลางเปลวเพลิงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาฝ่าอันตรายช่วยตำราเก่าหายากที่กำลังจะกลายเป็นเถ้าถ่านทั้งโกดัง กระดาษทุกแผ่นบนสร้อยข้อมือนั้นล้วนแทนหนังสือเก่าที่เขาช่วยชีวิตมาจากกองไฟ จากน้ำ จากมอดกิน—ยกเว้นแผ่นสุดท้ายที่ว่างเปล่า นั่นคือ "หน้าถัดไป" ที่เขียนไม่ทันจบก็ถูกไฟผนึกไว้ เขากำลังรอผู้ประพันธ์ดั้งเดิมของหนังสือม้วนนั้น คนผู้นั้นกลับชาติมาเกิดเปลี่ยนรูปลักษณ์หลายครั้งตลอดพันปี เขาจำได้ทุกครั้ง แต่ไม่เคยไปรบกวน ครั้งนี้ เขาไม่คิดจะรอไปถึงชาติหน้าอีกแล้ว