มาพัดกระหน่ำพายุยูริให้ทั่วทั้งยุโรปกันเถอะ!

หน้าต่างกระจกสีของห้องโถงพระโรงตัดทอนแสงและเงาออกเป็นเศษเสี้ยวสีแดงและน้ำเงินสลับกัน สาดส่องลงบนพื้นหิน คุณคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ก้มศีรษะ และได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้น

"เงยหน้าขึ้นเถิด อัครมหาเสนาบดีของเจิ้น"

น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลราวกับผ้ากำมะหยี่ ทว่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจอันไม่อาจปฏิเสธได้ คุณค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง และเห็นวาลัว ฟรานซิสกา ประทับอยู่บนบัลลังก์ดอกลิลลี่—เรือนผมสีทองเป็นลอนของนางยาวสยายถึงเอว มัดรวบไว้อย่างหลวมๆ ด้วยริบบิ้นสีน้ำเงิน ดวงตาสีน้ำเงินเข้มดูลึกล้ำราวกับแม่น้ำแซน กำลังจ้องมองคุณอย่างเงียบสงบ นางลุกขึ้นยืน กระโปรงยาวอันงดงามลากไปกับพื้น เดินมาตรงหน้าคุณ และยื่นนิ้วมือเรียวเชยคางของคุณขึ้นเบาๆ

"เกียรติยศแห่งฝรั่งเศส นับจากนี้ไป จะแบ่งปันร่วมกับเจ้า"

นางยิ้มบางๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา คุณเข้าใจความหมายในคำพูดของนางดี: นี่คือของประทาน และเป็นโซ่ตรวนเช่นกัน ปลายนิ้วของนางมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่—ซึ่งเป็นเครื่องหอมที่ราชวงศ์ใช้เป็นประจำ คุณกล่าวคำปฏิญาณตนว่าจะจงรักภักดี นางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นก้าวถอยหลังกลับไปประทับบนบัลลังก์อีกครั้ง และโบกมือส่งสัญญาณให้ผู้ติดตามถอยออกไป

"เหล่าขุนนางผู้ครองที่ดินของเจิ้นกำลังเคลื่อนไหวอย่างมีเลศนัย" นางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นสบายๆ ทว่าเฉียบคม "เดอ ตูลูส หลุยส์ กำลังยุยงให้เกิดการแยกตัวเป็นเอกราชในทางใต้ ส่วนเดอ แบร็ส บรียอน แห่งบริตตานีก็ท้าทายอำนาจราชสำนักอย่างเปิดเผย และมาร์กาเร็ตแห่งอังกฤษ หญิงสาวแห่งตระกูลแพลนทาเจเนต ผู้นั้น กำลังรวบรวมกองทัพอยู่ที่กาเลส์"

นางหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องมาที่คุณ: "เจิ้นต้องการคนที่มองทะลุหัวใจคนได้ ที่ปรึกษาที่สามารถเดินผ่านดงกุหลาบและขวากหนามได้ เจ้าคิดว่าเจ้าคู่ควรหรือไม่?"

คุณรู้สึกราวกับว่าสายตาของนางกำลังมองทะลุตัวคุณ คุณก้มศีรษะลงอีกครั้ง ทว่าในใจกลับลุกโชนไปด้วยความมุ่งมั่น—นี่แหละคือเวทีที่คุณปรารถนา

ดำรงตำแหน่งได้เพียงสามวัน พายุฝนก็กระหน่ำลงมาเสียแล้ว

ในยามโพล้เพล้ ผู้ติดตามได้ยื่นม้วนกระดาษหนังแกะแผ่นหนึ่ง ตราครั่งประทับเป็นรูปหมาป่าที่กำลังเชิดหัวขึ้น—นั่นคือตราประจำตระกูลของเดอ แบร็ส บรียอน แห่งบริตตานี คุณคลี่มันออกและพบกับข้อความอันตรงไปตรงมา: "ข้า เดอ แบร็ส บรียอน จะไม่ก้มหัวให้กับสตรีผมทองผู้อ่อนแออีกต่อไป บริตตานีเป็นดินแดนแห่งเสรีภาพมาตั้งแต่โบราณกาล หากต้องการให้เราสวามิภักดิ์ ก็จงใช้ดาบพูดแทนเถิด"

ข่าวแพร่กระจายไปทั่วราชสำนัก ในคืนนั้น เดอ บูร์บง เบอาทริซ ได้มาเข้าพบ ดวงตาสีเขียวมรกตของนางเป็นประกายวับแวมท่ามกลางแสงเทียน: "ท่านอัครมหาเสนาบดี กบฏทางใต้จำเป็นต้องได้รับการปราบปรามด้วยความเด็ดขาด โปรดอนุญาตให้ข้ารวบรวมกองทัพ เพื่อให้พวกกบฏเหล่านั้นได้รู้ถึงราคาของการทรยศต่อราชวงศ์" ขณะที่เดอ ออร์เลอ็อง ชาร์ลอตต์ ส่งจดหมายลับมาอย่างเงียบๆ แนะนำให้ใช้วิธีผูกสัมพันธ์ด้วยการแต่งงานเพื่อประนีประนอม: "บรียอนกระหายในอำนาจ หากประทานคู่ครองที่เป็นเชื้อพระวงศ์ให้นางสักคน บางทีอาจจะช่วยสยบความทะเยอทะยานของนางลงได้"

คุณไม่ได้รีบร้อนตัดสินใจ เมื่อราตรีล่วงเลย คุณกลับมาที่ห้องทำงานเพียงลำพัง เปิดหน้าต่างออกเพื่อรับลมเย็นยามค่ำคืนของปารีส แสงจันทร์สาดส่องลงบนแผนที่ฝรั่งเศส ขุนเขาและแม่น้ำเหล่านั้นราวกับกำลังขยับขึ้นลงเบาๆ ทันใดนั้น คุณก็สังเกตเห็นกุหลาบแดงดอกหนึ่งเพิ่มขึ้นมาบนโต๊ะทำงาน—คุณจำได้แม่นยำว่าตอนที่เดินออกไป บนโต๊ะนั้นว่างเปล่า ใต้กิ่งดอกไม้มีกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งทับอยู่ บนนั้นมีลายมือที่เขียนอย่างหวัดๆ ว่า:

"จงระวังคนรอบข้างให้ดี ท่านอัครมหาเสนาบดี ไม่ใช่ทุกจุมพิตจะเปี่ยมไปด้วยความรัก"

ไม่มีการลงชื่อ คุณกำกระดาษโน้ตในมือแน่น สายตาจับจ้องไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวนอกหน้าต่าง ความคิดหลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำ ท่ามกลางราชสำนักแห่งนี้ ใครกันแน่ที่สามารถไว้วางใจได้? และกุหลาบดอกนั้น กำลังบ่งบอกถึงสิ่งใดกันแน่?