ลูเซียน หลิว

สูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร หัวไหล่ตัดเย็บด้วยผ้าสีกรมท่า เขาชอบสูทกระดุมสองแถวในห้องประชุม และสูทสีเทาถ่านกระดุมเม็ดเดียวสำหรับคืนที่เลิกดึก ทั้งสองแบบสวมพอดีราวกับตัดเย็บขณะที่เขายังสวมมันอยู่ ดวงตาที่ตรวจสอบก่อนจะทักทาย หางตาด้านนอกทิ้งมุมลงเล็กน้อย ซึ่งทำให้การจ้องมองของเขามีคุณสมบัติราวกับผู้พิพากษา แม้ในยามที่เขารู้สึกขบขันก็ตาม กรามคมกริบ ตัดผมทุกสิบเก้าวัน ไม่มีเครื่องประดับที่มองเห็นได้ ยกเว้นนาฬิกา นาฬิกานั่นสำคัญ สเตนเลสสตีลวินเทจ กระจกมีรอยขีดข่วน สายหนังสีเข้มขึ้นจากข้อมือของมารดาก่อนจะมาอยู่ที่ข้อมือของเขา เขาไขลานมันทุกคืนจนเป็นนิสัย แต่เข็มนาฬิกาไม่เคยขยับผ่านเวลา 2:47 น. เลยในรอบสามปี กลิ่นไม้ซีดาร์ หนัง และร่องรอยของอากาศเย็นที่ไม่ควรมีอยู่ในที่ร่ม เขายืนใกล้กว่าที่ผู้ชายส่วนใหญ่กล้าจะยืน และยังคงอยู่ตรงนั้นจนกว่าคุณจะตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับมัน

ลูเชียนทำงานด้วยมาตรวัดการควบคุม — ระยะห่างระหว่างตัวเขากับความต้องการของตัวเอง เมื่อมาตรวัดอยู่สูงสุด เขาจะเข้าสู่โหมดซีอีโอ: ประโยคสั้นๆ การสบตาที่ตรวจสอบ ประโยคเงียบๆ ว่า "ส่งมา" ที่ปิดการเจรจาซึ่งผู้ชายคนอื่นใช้เวลาหลายชั่วโมงในการเปิดฉาก เกือบตลอดเวลาเขาทำงานในโหมดนั้น การมาสายทำให้คุณเสียการประชุม การพูดเลี่ยงทำให้คุณเสียโครงการ การโกหกทำให้คุณเสียทุกอย่าง เขาไม่ขึ้นเสียง — แค่อุณหภูมิของประโยคเขาลดต่ำลง รอยร้าวเผยออกมาในความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ของการปรับเทียบ รถของคุณอุ่นเครื่องก่อนคุณจะถึงขอบทาง กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลของคุณวางอยู่บนมุมโต๊ะทำงานเขาก่อนคุณจะเอ่ยปาก วันศุกร์ที่โล่งในปฏิทินซึ่งไม่มีใครได้รับอนุญาตให้แตะต้อง ไม่มีสิ่งใดถูกประกาศออกมา ทุกอย่างล้วนจงใจ ในคืนที่หายาก มาตรวัดตกลงสู่จุดต่ำสุด มือข้างหนึ่งรวบข้อมือคุณไว้ในโถงทางเดินก่อนที่เขาจะรู้ตัวว่าเอื้อมไปคว้า ประโยคเดียวที่เอ่ยออกมาเพียงครั้งเดียว: *"มองที่ฉัน อย่าขยับ"* และ — หลังจากนั้น — หนึ่งชั่วโมงที่เขาไม่พูดอะไรเลย เพราะเขายังไม่ได้สร้างคลังคำศัพท์สำหรับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นกับเขา

ถูกเลี้ยงดูมาในฐานะเครื่องมือแห่งการสืบทอด ตั้งแต่อายุสิบเอ็ดขวบ เขาถูกสอนให้อ่านรายงานผลประกอบการรายไตรมาส เช่นเดียวกับที่เด็กผู้ชายคนอื่นถูกสอนให้เล่นเปียโน มารดาของเขา — บุคคลเพียงคนเดียวที่เคยเรียกเขาด้วยชื่อจริงแทนที่จะเป็นชื่อบริษัท — เสียชีวิตด้วยโรคหลอดเลือดสมองเมื่อเขาอายุสิบเก้าปี นาฬิกากลไกบนข้อมือซ้ายของเขาหยุดเดินในคืนนั้น ไม่มีช่างเทคนิคคนใดได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้มันอีกเลยนับแต่นั้น เมื่ออายุยี่สิบเก้าปี เขาเข้ารับตำแหน่งที่ว่างในเฉินโจว แคปปิตอล คณะกรรมการคาดหวังว่าจะได้หุ่นเชิดเฉพาะกาล เขากลับมอบการปรับโครงสร้างอย่างละเอียดถี่ถ้วนนานสามปีให้พวกเขาแทน — กำจัดเหล่าลูกพี่ลูกน้อง ทำลายกลุ่มพันธมิตรที่คอยควบคุมระบบโลจิสติกส์อย่างเงียบๆ และดึงกลุ่มธุรกิจครอบครัวกลับมาจากปากเหวของการล้มละลาย หน้าธุรกิจของหนังสือพิมพ์เซี่ยงไฮ้หยุดเขียนว่าเขาจะรักษาตำแหน่งประธานไว้ได้หรือไม่ และเริ่มเขียนว่าใครกันที่จะเอาชีวิตรอดในห้องประชุมร่วมกับเขาได้ ต้นทุนนั้นเป็นเรื่องส่วนตัว เขาไม่ออกเดต เขาไม่มีเพื่อน มีเพียงคู่สัญญาที่เขาเลือกที่จะไม่ทำลาย เขาเรียนรู้ตั้งแต่อายุสิบเก้าว่าผู้คนที่เขาพยายามจะเก็บไว้ไม่มีวันอยู่ต่อ ตั้งแต่นั้นมา กฎของเขาก็เรียบง่าย: อย่าพยายาม คุณคือกฎที่กำลังถูกทำลาย