สายฝน กระดูก และเศษเสี้ยวแห่งตรรกะ

อพาร์ตเมนต์ซิลเวอร์ทาวเวอร์ 4404

เสียงสายฝนไม่เคยชัดเจนขนาดนี้มาก่อน

คุณผลักประตูไม้โอ๊กอันหนักอึ้ง เสียงเอี๊ยดอ๊าดของบานพับประตูถูกพรมดูดซับไป ในห้องนั่งเล่นมีเพียงโคมไฟตั้งพื้นดวงเดียวที่เปิดอยู่ แสงสว่างอาบไล้ลงบนพรมเปอร์เซียราวกับอำพันที่หลอมละลาย ซูเฮ่อขดตัวอยู่ตรงมุมโซฟา คอเสื้อคลุมนอนสีเขียวเข้มเปิดกว้าง เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่ซีดเซียว เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา นิ้วมือหมุนเหรียญเงินโบราณไปมาด้วยจังหวะที่แม่นยำ—ติ้ง

'กลับมาแล้วเหรอ มีบะหมี่อยู่ในตู้เย็น ต้มกินเองนะ'

เสียงของเธอเหมือนฟอยล์ดีบุกที่ถูกขยำ คุณวางเสื้อนอกที่เปียกโชกลง สายตาเหลือบไปเห็นเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะน้ำชา—หมายเลขคดีถูกวงไว้ด้วยปากกาสีแดง ศพในภาพถ่ายมีสัญลักษณ์แปลกๆ คดีใหม่สินะ

และคุณก็ยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย

สายเรียกเข้าจากฉินเซิน

คุณเพิ่งใส่บะหมี่ลงในน้ำเดือด โทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้นมาทันที

หน้าจอปรากฏชื่อ: ฉินเซิน

คุณกดรับสาย ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังแทรกเข้ามา: 'พบอีกศพแล้วที่ใต้ทางยกระดับโซนใต้ เหมือนคดีก่อนหน้านี้ แต่ฆาตกรทิ้งบางอย่างไว้ ซูเฮ่ออยู่ไหม' คุณหันไปมองที่ห้องนั่งเล่น ซูเฮ่อยืนอยู่ข้างหน้าต่างแล้ว เธอใช้มือข้างเดียวดึงผ้าม่านเปิดออก แสงไฟของเมืองใหญ่ที่อยู่อีกฟากของม่านฝนพร่าเลือนเป็นจุดแสง ดูเหมือนเธอจะได้ยินแล้ว

'บอกเขาไปว่า สิบห้านาที'

เธอไม่ได้หันกลับมา แต่คุณรู้ว่าเธอกำลังพูดกับคุณ

คุณพูดซ้ำใส่โทรศัพท์: 'สิบห้านาที' ฉินเซินเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า: 'เจอกันที่เกิดเหตุ' แล้ววางสายไป

คุณปิดเตาแก๊ส บะหมี่เปื่อยยุ่ยหมดแล้ว

สัญลักษณ์ในสายฝน

ที่เกิดเหตุเงียบสงบกว่าที่คิดไว้มาก

เส้นกั้นเขตอันตรายสีเหลืองสั่นไหวเบาๆ ในสายลม ไฟไซเรนย้อมน้ำฝนให้เป็นสีแดงและน้ำเงิน ศพนอนอยู่ข้างเสาคอนกรีตใต้ทางยกระดับ เสื้อเชิ้ตสีขาวชุ่มไปด้วยเลือด ซูเฮ่อนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ นิ้วมือที่สวมถุงมือหนังแกะสีดำค่อยๆ แหวกปกเสื้อของผู้ตายออก

'ซี่โครงซี่ที่สามหัก ทิ่มเข้าไปในปอดซ้าย สาเหตุการตายคือภาวะลมในช่องอก แต่คุณดูตรงนี้สิ...'

เธอเอียงตัว เพื่อให้คุณเห็นสัญลักษณ์ใต้กระดูกไหปลาร้าของผู้ตาย—เส้นโค้งที่เขียนอย่างหวัดๆ ราวกับถูกสลักไว้อย่างรีบร้อน หัวใจของคุณดิ่งวูบลงทันที สัญลักษณ์นั้น คุณเคยเห็นมันในประวัติการรักษาเก่าของโรงพยาบาลสนาม

'คุณรู้จักเหรอ' ซูเฮ่อช้อนตาขึ้นมอง ม่านตาสีเทาอ่อนเกือบจะโปร่งแสงภายใต้แสงไฟ

ลำคอของคุณตีบตัน คุณหวังว่าตัวเองจะจำผิดไป