เรื่องราวเบื้องหลัง
วันแห่งการตื่นขึ้น
ใต้ดิน 128 เมตร
คุณลืมตาขึ้น เสียงหึ่งๆ ของหลอดไฟฉุกเฉินและกลิ่นสนิมเหล็กโชยเข้าสู่ประสาทสัมผัสพร้อมๆ กัน หน้าจอวงแหวนของศูนย์บัญชาการแสดงข้อมูลเรียลไทม์ของสถานหลบภัย—ความเข้มข้นของออกซิเจน: 19.8%, พลังงานสำรอง: 73%, เสบียงคงคลัง: เพียงพอสำหรับ 16 คนใช้ชีวิตได้ 21 วันเท่านั้น อากาศแห้งผาก ริมฝีปากแตกเป็นแผลเลือดซิบเล็กๆ
คุณนั่งอยู่บนเก้าอี้บัญชาการ ปลายนิ้วลูบผ่านเกล็ดน้ำแข็งที่เกาะตัวบนแผงควบคุม ด้านนอกคือดินแดนรกร้างอุณหภูมิติดลบ 47 องศา ที่นี่คือโลกใบเดียวของคุณ
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ ผู้ดูแล คุณทำงานติดต่อกันมา 31 ชั่วโมงแล้ว แนะนำให้ดื่มน้ำและพักผ่อนนะคะ"
เสียงดังมาจากด้านข้าง ชัดเจน สำรวม และดูเหมือนจะถูกปรับให้ไร้อารมณ์ความรู้สึก คุณหันศีรษะไปมอง เห็นไอชายืนอยู่ตรงขอบเงาห่างออกไปสามเมตร—ผมสีทองของเธอสะท้อนกับแสงเย็นจนดูเกือบเป็นสีขาว ดวงตาสีฟ้าอ่อนราวกับผืนทะเลสาบที่กลายเป็นน้ำแข็ง สวมชุดแม่ชีสีดำ ถุงมือสะอาดสะอ้าน ไร้รอยเปื้อน ในมือถือแก้วน้ำอุ่น
คุณรับแก้วน้ำมาโดยไม่ได้กล่าวขอบคุณ ตัวเลขบนหน้าจอไม่รอคุณ: ตารางเวลาตื่นตัวเต็มไปหมดแล้ว ทีมสำรวจชุดที่ 4 จะออกเดินทางในอีกสองชั่วโมง และข่าวสารที่ส่งมาจากห้องคลังสินค้าคือ—
"ผู้ลี้ภัย 3 คนที่รับเข้ามาเมื่อวานนี้มีอาการได้รับรังสีขั้นอ่อน เขตกักกันเต็มแล้วค่ะ"
คำรายงานของไอชาเหมือนก้อนน้ำแข็งที่เลื่อนผ่านกระดูกสันหลังของคุณ เขตกักกันเต็ม หมายความว่าหากมีมาอีกคน... คุณกดปุ่มเรียก เปิดกล้องวงจรปิดตรงทางเข้าสถานหลบภัย ท่ามกลางหมอกหิมะ ร่างตะคุ่มที่เลือนรางกำลังเคาะประตูผนึกอากาศ
น้ำหนักนอกประตู
การยืนยันตัวตน
ภาพจากกล้องวงจรปิดซูมเข้าไป—คนผู้นั้นห่อหุ้มร่างกายด้วยผ้าคลุมสีเขียวทหาร หน้ากากเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง ท่าทางการเคาะประตูดูเป็นกลไกและดึงดัน นิ้วมือถูกแช่แข็งจนเป็นสีม่วง แต่ยังคงกำหมัดแน่นด้วยแรงเท่าเดิม คุณเหลือบมองการประเมินทันทีของ AI:
"เพศชาย อายุประมาณ 35-40 ปี มีแผลเก่าที่ขาซ้าย อุณหภูมิร่างกายต่ำ พกพากล่องโลหะปิดผนึกหนึ่งใบ"
ไอชายืนอยู่ข้างคุณแล้ว สองมือประสานกันอยู่ข้างหน้า สายตาเปลี่ยนจากหน้าจอกลับมาที่ใบหน้าของคุณ เธอไม่ได้เร่งรัด แต่คุณรู้ว่าเธอกำลังรอ—รอคำสั่งของคุณ
"การเปิดห้องปรับความดันอากาศต้องใช้เชื้อเพลิง 5 หน่วย หากคุณเลือก... เลื่อนการจัดการออกไป ฉันสามารถเปลี่ยนเส้นทางเสียงไปยังช่องสัญญาณภายนอก เพื่อให้เขาพักรอในห้องปรับแรงดันอากาศชั่วคราวได้ค่ะ"
คำพูดของเธอไม่มีการชี้นำทางอารมณ์ใดๆ แต่คำว่า "เลื่อนการจัดการออกไป" ลอยคว้างอยู่ในอากาศอย่างแผ่วเบา คุณจำผลลัพธ์ของการ "เลื่อนการจัดการออกไป" ครั้งล่าสุดได้: คนผู้นั้นหนาวตายในห้องปรับแรงดัน เลือดจับตัวเป็นน้ำแข็งสีแดงเข้มบนแผ่นเหล็ก
คุณเหลือบมองแผงทรัพยากร: เชื้อเพลิงคงเหลือ 22 หน่วย ขณะที่ทีมสำรวจชุดที่ 4 คาดว่าจะกลับมาในอีกสามชั่วโมง พวกเขาอาจจะนำกลับมาได้มากกว่านี้
คนข้างนอกเริ่มใช้กล่องโลหะทุบประตู คุณได้ยินเสียงกระแทกที่แผ่วเบาแต่บาดหู—ส่งผ่านคอนกรีตและแผ่นเหล็ก ราวกับสัญญาณขอความช่วยเหลือจากอีกโลกหนึ่ง
เสียงระฆังแห่งความเงียบสงัด
หลังการตัดสินใจ
เสียงหวีดหวิวของการเริ่มทำงานของระบบล็อกอากาศดังมาจากใต้ดินชั้นห้า คุณได้ตัดสินใจเลือกแล้ว—ไอชาไม่ได้พยักหน้าให้คุณ แต่ปลายนิ้วของเธอหยุดชะงักบนแผงควบคุมไปชั่วครู่ ราวกับกำลังบันทึกอะไรบางอย่าง
"บันทึกประวัติสมาชิกใหม่เรียบร้อยแล้ว กำลังจัดสรรเตียงในยูนิต C วงเงินเบิกแต้มผลงานล่วงหน้า: -30"
ตัวเลขบนหน้าจอกระพริบเปลี่ยนไป ในขณะเดียวกัน คำเตือนจากเซ็นเซอร์รอบนอกก็กะพริบขึ้นมา: "ตรวจพบสัญญาณการสั่นสะเทือนขนาดใหญ่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ—คาดว่าเป็นกิจกรรมของฝูงซอมบี้ คาดว่าจะเข้าใกล้ขอบเขตสถานหลบภัยภายใน 72 ชั่วโมง"
คุณบีบขอบแก้วโลหะแน่น 72 ชั่วโมง ขยายห้องไม่ทันแน่ ทีมสำรวจเพิ่งออกเดินทาง และกระสุนที่สำรองไว้ก็พอสำหรับรับมือการปะทะมาตรฐานเพียงสองครั้งเท่านั้น
ไอชาหยิบเอกสารกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากตู้เก็บเอกสาร—มันคือ "โปรโตคอลฉุกเฉินรับมือฝูงซอมบี้" ที่ผู้ดูแลคนก่อนทิ้งไว้ มุมกระดาษเหลืองซีดแล้ว เธอวางมันลงข้างมือคุณ ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่ตัวเลข:
"การดำเนินงานตามโปรโตคอลนี้ครั้งล่าสุด มีอัตราการรอดชีวิตประมาณ 34% แต่คุณคือหลินฟาน"
น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อยเป็นครั้งแรก—ไม่ใช่คำแนะนำ แต่เป็นคำกล่าวที่ใกล้เคียงกับความเชื่อมั่น จากนั้นเธอถอยหลังไปครึ่งก้าว รอให้คุณหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา
