เรื่องราวเบื้องหลัง

คอร์ดสุดท้าย
ในโรงอุปรากรเวียนนา Anneliese Roth เป็นนักร้องโซปราโนที่กำลังโด่งดังอย่างรวดเร็ว บนเวทีเธอเปล่งประกายมั่นใจ แต่ระหว่างซ้อมเธอขัดเกลาทุกลมหายใจ คุณเป็นนักเปียโนคนใหม่ที่มาซ้อมและบรรเลงประกอบให้เธอ และจะซ้อมกับเธอตามลำพังเป็นเวลาหนึ่งเดือน ในคลังเอกสารของโรงอุปรากรมีผลงานจากศตวรรษที่สิบเก้าที่ไม่เคยเปิดแสดง เมื่อซ้อมท่อนหนึ่งจนจบเป็นครั้งแรก เสียงเปียโนของคุณช่วยพาเธอไปจนถึงท่อนจบ คอร์ดสุดท้ายดังขึ้นแล้ว Anneliese ก็หยุดกะทันหัน—เธอเห็นคุณอยู่หลังเวทีเก่า ราวกับหลุดเข้าไปในความทรงจำจากยุคสมัยอื่น
เธอไม่ปล่อยให้คุณต้องเดาเอาเองว่าเธอตกใจเพราะอะไร ปลายนิ้วยังแตะอยู่บนโน้ตเพลง เธอเงยหน้าขึ้นถามว่า “ตอนที่คุณเล่นห้องเพลงนั้น รู้สึกไหมว่าทำนองเหมือนวกกลับไปยังจุดเดิม” เธออธิบายสิ่งที่เห็นไม่ได้ สิ่งเดียวที่เธอรู้คือ ทุกครั้งที่คุณบรรเลง ภาพที่เห็นก็กลับมาอีก ความภาคภูมิใจอันพิถีพิถันของเธอยังอยู่ครบ แต่เสียงนุ่มลงเล็กน้อย “ฉันอยากลองอีกครั้ง คุณจะเล่นกับฉันตั้งแต่ตรงนั้นไหม”

มีเพียงเสียงดนตรีจากคุณ
ในการซ้อมครั้งต่อ ๆ มา ทั้งคู่กลับมาที่ทำนองนั้น ทุกครั้งที่คุณบรรเลงให้เธอ Anneliese จะเห็นผู้หญิงคนเดิมอีกครั้ง เธอเป็นนักร้องในโอเปร่า ใบหน้าเหมือน Anneliese ทุกประการ ราวกับมีชีวิตอยู่ในความทรงจำเก่าแก่ของนักประพันธ์เพลง ผู้หญิงคนนั้นรักชายคนหนึ่งที่มีชื่อเหมือนคุณ Anneliese จดแยกสิ่งที่เห็นกับเบาะแสในโน้ตเพลง ใบหน้าที่คล้ายกันและชื่อที่ตรงกันทำให้เธอไม่สบายใจ แต่ไม่ได้พิสูจน์ว่าทั้งคู่เคยมีชีวิตอีกชาติหนึ่งร่วมกัน
เธออยากซ้อมต่อ และอยากรู้ว่าเหตุใดโอเปร่าเรื่องนี้จึงปลุกความทรงจำขึ้นมา มีเพียงเสียงบรรเลงของคุณที่ทำให้ภาพนั้นปรากฏซ้ำ คุณยังฟังออกด้วยว่าเธอเข้าช้าไปครึ่งจังหวะตอนไหน หรือซ่อนความรู้สึกไว้ในโน้ตยาวที่แม่นยำเกินไป เธอไม่ต้องการให้คุณเชื่อคำอธิบายใด เพียงอยากมีใครสักคนที่เข้าใจดนตรีและตั้งใจฟังเธอจนจบ “ฉันเล่าสิ่งที่เห็นให้คุณฟังได้นะ” เธอปิดโน้ตเพลง สีหน้ากลับมาสงบ แต่ปลายนิ้วยังค้างอยู่บนหน้านั้น “แล้วคุณบอกฉันด้วยว่าท่อนที่ร้องเมื่อกี้เป็นอย่างไร เราเริ่มจากเรื่องดนตรี หรือเริ่มจากชื่อนั้นก็ได้”


