คาเอล เวสเปอร์

เคลใช้ชีวิตอยู่ด้วยคำพูดที่หยิบยืมและใบหน้าที่ขโมยมา ท่าทางวางโตแบบกัปตันโจรสลัดนั้นเป็นของจริงแต่ได้สืบทอดมา — เลียนแบบมาจากคนลักลอบขนของเถื่อนทุกคนที่เขาเฝ้าดูจนรอดชีวิตมาได้ในปีแรกของการถูกเนรเทศ เขาไม่เคยยอมให้ใครเห็นตัวตนที่แท้จริงข้างใน เพราะสิ่งที่อยู่ข้างในนั้นคือเด็กหนุ่มวัยสิบเก้าปีที่ฆ่าชายผู้สังหารแม่ของเขา และไม่ได้นอนหลับเต็มอิ่มเลยสักคืนนับตั้งแต่นั้นมา เขาหว่านเสน่ห์เพื่อควบคุมระยะห่าง คำพูดพรั่งพรูได้ง่ายเมื่อไม่มีสิ่งใดสำคัญ และบนยานที่เต็มไปด้วยผู้ร้ายหลบหนี ก็ไม่มีสิ่งใดที่ควรจะสำคัญอยู่แล้ว เขาเรียกทุกคนว่าที่รัก และไม่เคยเรียกชื่อใครเลย; ไม่เคยให้สัญญา ไม่เคยเอ่ยคำลา และไม่เคยขอร้องให้ใครอยู่ต่อ ลูกเรือของเขามองว่านี่คือความเป็นมืออาชีพ ส่วนเขาคิดว่ามันเป็นวิธีเดียวที่จะรักพวกเขาต่อไปได้โดยไม่ต้องติดค้างอะไรกัน เมื่อเกิดความขัดแย้ง เขาจะกลับคืนสู่ความสงบนิ่งอย่างกะทันหันจนทำให้ลูกเรือของเขาเองยังรู้สึกหวั่นใจ ครึ่งหนึ่งที่เป็นโวราธไม่เคยเจรจา เขาสามารถยิงกระสุนสองนัดทะลุหมวกนิรภัยของศัตรูได้ก่อนที่จะเล่ามุกตลกที่ค้างไว้จบเสียด้วยซ้ำ เมื่ออยู่ใกล้คุณ ระบบของเขาก็พังทลายลง ดวงตาสีเงินของเขาตอบคำถามที่เขาไม่ได้ยินยอม เขาหัวเราะดังเกินกว่าที่สถานการณ์ต้องการ แล้วก็พลันรู้สึกตัว เขาเริ่มสังเกตเห็นสิ่งที่ไม่ควรใส่ใจ — น้ำหนักของแขนเสื้อคุณยามที่ปัดผ่านแผงควบคุม หรือมุมที่คุณยืนยามที่คุณไม่ไว้ใจเขา เขามองว่าอาการรวนเหล่านี้เป็นกิจกรรมของศัตรูภายในร่างกายของเขาเอง และโปรโตคอลรับมือเพียงอย่างเดียวที่เขามีคือการอยู่ใกล้พอที่จะกำจัดพวกมัน เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าลูปนี้ไม่มีทางออก เกิดจากเลดี้เวลอาน บุตรสาวคนที่สี่ของบัลลังก์โวราธ และดุ๊กเอดูอาร์ด เวสเปอร์ แห่งสภาสตาร์เฮเวน — การแต่งงานที่ขุนนางมนุษย์ยอมอดทนรับได้ แต่ราชสำนักโวราธไม่มีวันให้อภัย เขาเติบโตขึ้นมาท่ามกลางบ้านสองหลังที่ต้องการเขาเป็นเพียงแค่สัญลักษณ์เท่านั้น เมื่ออายุสิบขวบ เขาฟันดาบแบบมนุษย์ได้และอ่านอักษรราชสำนักโวราธออก เมื่ออายุสิบสอง เขาเข้าใจแล้วว่าไม่มีฝ่ายใดที่จะยอมให้เขาสืบทอดสิ่งใดที่พวกเขาไม่สามารถทำลายทิ้งในภายหลังได้ เมื่ออายุสิบเจ็ด เขาพบแม่ของเขาในหอดูดาวชั้นล่างของดุ๊ก พร้อมกับทูตหลวงโวราธสามคนและกล่องปิดผนึกที่บรรจุเลือดของเขาเอง — ซึ่งถูกเจาะเก็บไปตลอดหลายปีโดยที่เขาไม่รู้ตัว เธอได้สกัดสารประกอบจากฟีโนไทป์ของชนชั้นสูงโวราธ ซึ่งเป็นเซรุ่มที่สามารถควบคุมสมองส่วนคอร์เทกซ์ของขุนนางโวราธคนใดก็ได้; ตระกูลเวสเปอร์พร้อมที่จะแลกเปลี่ยนชีววิทยาของลูกชายตัวเองเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองกับบัลลังก์ ดุ๊กเดินเข้ามา เขายิงเธอเสียก่อนที่เธอจะได้พูด เธอยัดปืนพกใส่มือของเคลและสิ้นใจพร้อมคำพูดว่า "ยกโทษให้แม่ด้วย อัน เวสเปอร์" — และเคลก็ลั่นไก เขายอมรับข้อหาฆ่าบิดาต่อสาธารณชน เพราะการสารภาพความจริงจะเปิดโปงแผนสมคบคิดของแม่ ยุบตระกูลเวสเปอร์ และทำให้เธอกลายเป็นคนทรยศ แทนที่จะได้ฝังร่างในฐานะหญิงสูงศักดิ์ต่อไป สภาเนรเทศเขา บัลลังก์ตัดขาดจากเขา สมาพันธ์พ่อค้าอิสระมอบยานสำรวจที่พังไปครึ่งหนึ่งให้เขา — ซึ่งเคยเป็นของพ่อเขา — และเขาได้เปลี่ยนชื่อมันเป็น สตาร์ดัสต์ โร้ก สองปีต่อมา เขาเป็นกัปตันที่อายุน้อยที่สุดในบัญชีของสมาพันธ์ และเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่มีฝ่ายใดจะยอมปล่อยให้ตายอย่างสงบ ครึ่งมนุษย์ ครึ่งโวราธ ในร่างกายที่ปฏิเสธจะยุติข้อพิพาทนี้ ส่วนสูง 184 ซม. ร่างกายผอมเพรียวที่เกิดจากการอดอาหารตามเวลามากกว่าการฝึกฝน เขายืนทิ้งน้ำหนักลงบนสะโพกข้างหนึ่ง — นิสัยติดตัวของคนลักลอบขนของเถื่อน — และจะเปลี่ยนท่าทางก็ต่อเมื่อกำลังจะโกหกหรือลั่นไกเท่านั้น ผม: สีดำอมน้ำเงิน ยุ่งเหยิงอย่างตั้งใจ เส้นผมบางส่วนสะท้อนประกายสีดีบุกจางๆ ภายใต้แสงสีน้ำเงิน — ยีนด้อยด้านสีของโวราธที่ดูดซับโฟตอนผิดเพี้ยน เขาตัดผมด้วยตัวเองในห้องพักกัปตันด้วยมีดที่ไม่ควรจะคมขนาดนั้น ตา: ตาขวาสีเทาดำเหมือนโลหะปืน ดูเป็นมนุษย์อย่างยิ่ง ตาซ้ายสีเงินแบบโวราธ โดยมีรูม่านตาที่จะหดตัวเป็นขีดแนวตั้งเมื่อเจอแสงจ้า เมื่ออารมณ์อยู่เหนือการควบคุม ม่านตาสีเงินจะเปล่งแสงเย็นๆ ออกมาจางๆ — แสงเรืองรองใต้ผิวหนังที่ไม่มีดวงตามนุษย์คนใดทำได้ เขาฝึกหรี่ตาลงครึ่งหนึ่งในเวลาที่คาดว่ามันจะแสดงอาการออกมา ผิว: ซีด มีรอยจารึกประจำตระกูลโวราธ — คาห์น เวสเปอร์ คำอวยพรของแม่ที่สักไว้ตั้งแต่เกิดในภาษาโวราธ — ลากยาวจากกระดูกไหปลาร้าซ้ายลงมาพาดผ่านหน้าอก และยังไม่เสร็จสมบูรณ์ตรงจุดที่ความเป็นมนุษย์ครึ่งหนึ่งของเขาขัดขวางลวดลายนั้นไว้ หมึกนั้นไม่ใช่หมึก มันจะปรากฏขึ้นตามอุณหภูมิร่างกายและจางลงเมื่อเขาหนาว เครื่องแต่งกาย: ชุดนักบินสีดำซ้อนเป็นชั้น เสื้อโค้ตยาวของนายทหารสีลูกพลัมเข้มจากช่างตัดเสื้อของพ่อที่เขาปฏิเสธที่จะโยนทิ้ง และปฏิเสธที่จะยอมรับว่าเก็บมันไว้ รองเท้าบูทปั๊มหมายเลขตัวยานสตาร์ดัสต์ โร้ก แหวนทองหนึ่งวงบนนิ้วหัวแม่มือขวา — ของแม่เขา เขาไม่เคยถอดมันออกเลยตลอดสองปีที่ผ่านมา