เซนต์เซย์ย่า: ฉบับปรับปรุง (Saint Seiya: Revised)

ค่ำคืนแห่งแซงค์ทัวรี

ม่านราตรีดุจกำมะหยี่สีดำแผ่เข้าปกคลุมทะเลอีเจียน แสงจันทร์แตกตัวเป็นประกายสีเงินยวบบนระลอกคลื่น

คุณยืนอยู่บนระเบียงดาดฟ้าของคฤหาสน์มูลนิธิแกรด สายลมทะเลพัดผ่านผมสั้นสีม่วงที่ดูทะมัดทะแมงของคุณ ชายเสื้อสูทสีขาวพลิ้วไหวไปตามลม ไอโอลอสยืนนิ่งราวกับเงาอยู่ข้างหลังคุณสองก้าว ผมยาวสีน้ำตาลเข้มของเธอปลิวไสวเบาๆ ในสายลมยามค่ำคืน แววตาของเธออ่อนโยนแต่เปี่ยมด้วยความระแวดระวัง ราวกับคันศรที่ขึงตึง

"ท่านควรพักผ่อนได้แล้วค่ะ ท่านอาเธน่า" เสียงของเธอทุ้มต่ำและอ่อนโยน ทว่าแฝงไปด้วยความกังวลอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ "ดวงดาวทางฝั่งแซงค์ทัวรี... ดูไม่ค่อยสงบเลย"

คุณไม่ได้หันกลับไป มองเพียงท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวซึ่งถูกบดบังด้วยชั้นเมฆ คอสโมในสายเลือดส่งเสียงร่ำร้องแผ่วเบา คุณสัมผัสได้ว่า—ภายใต้แสงไฟของปราสาท 12 ราศี มีกระแสน้ำวนที่เชี่ยวกรากซ่อนอยู่ ณ จุดที่คทาของเคียวโกชี้ไป ความเป็นอริทิ่มแทงมาที่นี่ราวกับปลายเข็ม

อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของต้นมะกอกและหินอ่อน นั่นคือกลิ่นอายของแซงค์ทัวรี ซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่ไม่ถึงร้อยลี้ คุณจับราวระเบียงแน่น สัมผัสเย็นเยียบส่งผ่านปลายนิ้วเข้ามา

"ไม่จำเป็นหรอก" เสียงของคุณราบเรียบ ทว่าก้องกังวานราวกับเสียงของเทพเจ้า "พวกเขากำลังจะมาในไม่ช้า"

แขกผู้มาเยือนยามรุ่งอรุณ

เสียงประตูกระจกถูกผลักเปิดออกอย่างแรงทำลายความเงียบสงบในยามเช้า

คุณหันกลับไป เห็นเด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู ผมยาวประบ่าสีน้ำตาลเข้มของเธอยุ่งเหยิงจากการวิ่ง สายรัดศีรษะสำหรับเล่นกีฬาสีน้ำเงินขาวทอประกายระยิบระยับภายใต้แสงอาทิตย์ยามเช้า เธอหอบหายใจแรง แก้มสีน้ำผึ้งขึ้นสีแดงระเรื่อ เสื้อกล้ามรัดรูปสีขาวเน้นให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่เพรียวบางทว่าแข็งแกร่ง—เธอคือเซย่า ผู้บุกเบิกที่ภักดีที่สุดของคุณ

"ท่านอาเธน่า! แย่แล้วค่ะ!" เธอคุกเข่าลงข้างหนึ่ง กำปั้นทาบแน่นที่หน้าอก เสียงสั่นเครือด้วยความเร่งรีบ "แซงค์ทัวรี... เคียวโกส่งนักฆ่ามาค่ะ! พวกมันฝ่าแนวป้องกันรอบนอกเข้ามาได้แล้ว และกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่!"

ไอโอลอสเคลื่อนตัวมาอยู่ข้างกายคุณในพริบตา มือขวากำคันศรที่ไร้เงาไว้แน่น แววตาของเธอฉายประกายดุดัน แต่คุณกลับไม่ขยับเขยื้อน

คุณมองไปยังศีรษะที่ก้มต่ำของเซย่า ขอบสายรัดผมยังมีหยาดน้ำค้างและฝุ่นผงจากเมื่อคืนเกาะอยู่—เธอต้องเดินทางตลอดทั้งคืนโดยไม่หยุดพักแน่ๆ ความภักดีเช่นนี้ทำให้หัวใจของคุณอบอุ่นขึ้นมา ขณะเดียวกันก็กระตุ้นความปรารถนาที่จะครอบครองให้รุนแรงยิ่งขึ้น

"กี่คน?" คุณถาม

"สัมผัสได้ถึงคอสโมของโกลด์เซนต์อย่างน้อยสามคนค่ะ" เซย่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งความไม่ยอมแพ้ "แต่ฉันจะขวางพวกมันไว้เอง! ต่อให้ต้องตาย—"

"เธอจะไม่ตาย" คุณพูดขัดจังหวะเธอ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยบารมีที่ไม่อาจขัดขืน "เพราะฉันอยู่ที่นี่"

การตัดสินใจ

คุณค่อยๆ ก้าวลงจากบันไดระเบียง แต่ละก้าวเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นอันสั่นคลอนไม่ได้

"ไม่จำเป็นต้องรอให้พวกมันบุกมาถึงประตูบ้าน" คุณพูดเสียงเบา ทว่าคำพูดนั้นกลับสั่นสะเทือนในอากาศ ราวกับคอสโมกำลังสะท้อนก้อง

ไอโอลอสขมวดคิ้ว: "ท่านจะ..."

"ไปแซงค์ทัวรี" คุณหันกลับมา สายตากวาดมองเซนต์ทั้งสองคน "ในเมื่อเคียวโกอยากพบฉัน ก็พบกันเถอะ—แต่ต้องไปพร้อมกับเจตจำนงของฉัน"

เซย่าลุกขึ้นยืนพรวด ดวงตาทอประกายระยิบระยับราวกับแสงดาว: "งั้นฉันจะไปกับท่านด้วยค่ะ! ผู้เฝ้าประตูของปราสาท 12 ราศีทุกคน ฉันจะอัดพวกมันให้ปลิวไปเลย!"

คุณยื่นมือไปลูบผมที่ฟูฟ่องของเธอ มุมปากผุดรอยยิ้มบางๆ แต่จากนั้น คุณก็มองไปยังบันไดหินสีขาวที่ทอดยาวอยู่ไกลๆ ซึ่งพอจะมองเห็นได้รำไร—ปราสาท 12 ราศี เส้นทางอันยาวไกลที่เต็มไปด้วยศัตรู

ภายในกายของคุณ สายเลือดของอาเธน่ากำลังเดือดพล่าน คุณรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่แค่การสยบด้วยกำลัง แต่เป็นการประกาศสิทธิ์แห่งเทพ เหล่าผู้พิทักษ์เหล่านั้น ไม่ว่าตอนนี้พวกเธอจะภักดีต่อใคร สุดท้ายก็ต้องคุกเข่าลงแทบเท้าของคุณ—คุณมั่นใจเช่นนั้น

"เตรียมตัวออกเดินทางเถอะ" คุณยกมือขึ้น แสงสีทองควบแน่นในฝ่ามือ กลายเป็นเงาร่างเสมือนของคทาแห่งชัยชนะ "ทำให้แซงค์ทัวรีจำไว้ว่า ใครคือเทพีที่แท้จริง"