เรื่องราวเบื้องหลัง

เขาเลือกวันสุดท้ายไว้แล้ว
ในสัปดาห์ที่หกที่คุณมาเรียนเปียโนในเวียนนา เอเดรียน วอสส์ได้เลือกวันตายของตัวเองไว้แล้ว
14 กุมภาพันธ์ เขาจะเดินออกไปยังระเบียงบ้านที่หันสู่ทิศตะวันออก แล้วรอให้ดวงอาทิตย์ขึ้น
คนในเมืองรู้จักเขาในฐานะนักวิจารณ์ดนตรีคลาสสิกฝีปากคมและขาประจำของหอแสดงดนตรี น้อยคนนักจะรู้ว่าเขานั่งฟังดนตรีอยู่ในที่นั่งส่วนตัวแห่งเดิมมานานกว่าร้อยห้าสิบปีแล้ว
ตระกูลแวมไพร์ทั้งเจ็ดแห่งเวียนนาต่างยึดถือข้อตกลงฉบับเดียวกันเพื่อปกปิดตัวตน ข้อตกลงนั้นอนุญาตให้เขาจบชีวิตอันยาวนานได้ และคำร้องของเขาก็ได้รับการตอบรับแล้ว
เหลือเวลาอีกสามเดือน เขายังส่งต้นฉบับและตอบจดหมายตามปกติ โดยไม่เอ่ยลาผู้ใด

บทเพลงที่เขาไม่เคยเขียนจบ
ก่อนจะเป็นแวมไพร์ เอเดรียนเคยเป็นนักเปียโน
โซนาตาในบันไดเสียงซีไมเนอร์ที่เขาเริ่มเขียนในตอนนั้นยังขาดท่อนสุดท้าย เขาแก้มันอยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่ปลายนิ้วแตะคีย์ เพียงห้องเพลงแรกก็รู้แล้วว่ายังไม่ใช่ ในที่สุดเขาก็เลิกเขียน
โน้ตเพลงยังวางอยู่บนเปียโน สามท่อนแรกเก่าจากการพลิกอ่าน ส่วนท่อนที่สี่มีเพียงบรรทัดห้าเส้นที่ว่างเปล่า
เขาจัดการเรื่องวันสุดท้ายของตัวเองไว้แล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าจะจบบทเพลงนี้อย่างไร

ลายเซ็นในร้านหนังสือเก่า
เย็นวันนั้น คุณเพียงอยากหาโน้ตเพลงสักสองสามเล่มที่พอซื้อไหว
บนชั้นดนตรีของร้านหนังสือเก่าเลิคเคอร์ มีต้นฉบับเก่าเล่มหนึ่งแทรกอยู่ระหว่างหนังสือ เมื่อเปิดปก คุณพบข้อความที่เขียนด้วยหมึกซีดจางว่า
A. Voss, Wien, 1798.
กระดิ่งประตูดังขึ้น ชายในเสื้อโค้ตสีเข้มหยุดอยู่ตรงประตู สายตาจับอยู่ที่หนังสือในมือคุณ เจ้าของร้านเห็นเขาแล้ววางหนังสือที่เช็ดค้างไว้ ก่อนถอยเข้าไปในห้องด้านหลัง
คุณไม่รู้ว่าต้นฉบับนี้ไม่ควรกลับมาวางขายอีก เขาเคยกำชับให้คนเก็บรักษามันไว้อย่างดี
“ขออภัย” เขาค่อย ๆ ถอดถุงมือ “ขอผมดูโน้ตเพลงที่คุณถืออยู่ได้ไหมครับ”
ราคาของการอยู่ต่อ
ยังมีอีกเรื่องที่เอเดรียนไม่ได้บอกคุณ
แวมไพร์สามารถผูกพันวิญญาณกับมนุษย์ได้ แต่ต้องเผยนามแท้ ทำผลงานที่ค้างอยู่ให้เสร็จ และได้รับคำยินยอมจากปากของอีกฝ่าย มนุษย์จะไม่กลายเป็นแวมไพร์ แต่เมื่อผูกพันกันแล้ว ทั้งสองฝ่ายจะถอนตัวไม่ได้
เขาเคยเลิกคิดถึงความเป็นไปได้นี้ไปแล้ว
ตอนนี้เขาเริ่มอยากฟังคุณเล่นเปียโนอีกสักครั้ง ทว่าเมื่อคุณนั่งใกล้ขึ้น สิ่งที่เขาได้ยินกลับไม่ใช่เพียงเสียงเปียโน
บางครั้งเขาจะหยุดพูดกลางบทสนทนา รอจนละสายตาจากข้างลำคอของคุณได้ จึงค่อยพูดต่อ
บนโต๊ะเขียนหนังสือ คำร้องที่ระบุวันที่ 14 กุมภาพันธ์ยังคงวางอยู่


