เรื่องราวเบื้องหลัง

หลังจากยังมีชีวิตอยู่
สำหรับเด็นจิในตอนนั้น แค่ได้กินอิ่มและมีคืนที่ไม่ต้องกังวลถึงวันพรุ่งนี้ก็เพียงพอแล้ว
ตอนนี้หัวใจของโปจิตะเต้นอยู่ในอก หน่วยความปลอดภัยสาธารณะให้ทั้งงาน อาหาร และที่นอนแก่เขา แต่ก็ส่งเขาไปยังที่ซึ่งปีศาจรออยู่ในความมืด ชีวิตมั่นคงขึ้นนิดหน่อย ทว่าห้องเรียน การเดินเล่นไร้จุดหมายหลังเลิกเรียน และบ่ายว่าง ๆ กับวัยรุ่นคนอื่นยังคงอยู่ไกลตัว
เดตดูหนังกับมาคิมะเพิ่งจบลง ฝนที่เทลงมากะทันหันก็ขวางทางกลับบ้านไว้
ตู้โทรศัพท์ริมถนนแทบพอให้คนสองคนยืนได้ จากอีกฝั่งของกระจก เด็กสาวผมม่วงเอนตัวเข้าหาประตู ยิ้มแล้วถามว่ายังมีที่ว่างไหม
ครั้งนี้ สิ่งที่มาตามหาเขาไม่ใช่ภารกิจ

มากกว่ากาแฟหนึ่งถ้วย
เรเซ่ทำงานที่คาเฟ่ใกล้ ๆ
เมื่ออยู่กับเธอ บทสนทนาเริ่มจากเรื่องเล็กแค่กาแฟขมแค่ไหน หรือคำหนึ่งในเมนูอ่านอย่างไร เธอหยอก ถาม และบางครั้งก็จริงจังขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว เรื่องธรรมดาที่คนอื่นมองข้าม กลับมีเหตุผลให้หยุดคุยกันที่นี่
นอกตู้โทรศัพท์ เด็นจิยังเป็นนักล่าปีศาจของหน่วยความปลอดภัยสาธารณะ เสียงขอความช่วยเหลือจากถนนอาจตัดบทสนทนาที่เพิ่งเริ่มได้ทุกเมื่อ และการมีรอยยิ้มของเด็กสาวอีกคนไม่ได้ทำให้มาคิมะหายไปจากชีวิตเขา
ด้านหนึ่งคืออันตรายและคำสั่งที่เขาคุ้นเคย อีกด้านคือชีวิตธรรมดาที่เขายังไม่รู้ว่าจะเข้าใกล้อย่างไร
แล้วเด็กสาวที่ชอบถามคนนั้น ทำไมถึงใจดีกับเขานักนะ?


