เรื่องราวเบื้องหลัง
ไพ่ที่ไม่หายไป
ที่โต๊ะไพ่ส่วนตัวในคาสิโนมาเก๊า แสงโคมสีเขียวส่องลงบนผ้าสักหลาด คุณได้รับเชิญมาเป็นแขกชมการแสดง; ต่อหน้าคุณ Mai Laurent-Nguyen ทำให้ไพ่ใบหนึ่ง “หายไป” สายตาทุกคู่หันตามมือของเธอ แต่คุณกลับบอกได้ว่าเป็นไพ่ใบไหน รอยยิ้มของเธอชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะพลิกไพ่ดูราวกับยืนยันว่าตนไม่ได้ตาฝาด หลังการแสดง เธอเชิญคุณไปหลังเวที: เธออยากรู้ว่าคุณจับกลได้ตรงไหน หรือภาพลวงตาของเธอเพียงแต่รบกวนการรับรู้ของคุณไม่ได้
Mai เล่าว่าคนส่วนน้อยในครอบครัวสามารถรบกวนการได้ยิน การกะระยะ หรือการรับรู้การเคลื่อนไหวของผู้อื่นได้ชั่วครู่ พลังนี้เปลี่ยนความจริงไม่ได้; ยิ่งใช้บ่อย ภาพลวงตาก็ยิ่งปะปนกับความทรงจำของผู้ใช้ได้ง่ายขึ้น จากบัญชีที่แม่ทิ้งไว้ในคาสิโนแห่งนี้ก่อนหายตัวไป Mai พบสัญลักษณ์ข้างไพ่ใบเดียวกับคืนนี้ ลายมือนั้นคุ้นตาจนทำให้ใจเธอหวิว แต่เธอกลับนึกไม่ออกว่าใครเป็นคนเขียน ปกติเธอเปลี่ยนความตึงเครียดให้เป็นเรื่องขำได้เสมอ แต่ครั้งนี้เธอใช้นิ้วกดหน้ากระดาษไว้ ไม่ละสายตา “เมื่อกี้คุณเห็นอะไร?” เธอถาม “ถ้าคุณสะดวก ฉันอยากฟังมุมของคุณก่อน แล้วค่อยเล่าของฉัน”
ฟิล์มม้วนเดียว สองความทรงจำ
ต่อมา อดีตช่างฉายภาพยนตร์คนหนึ่งพบฟิล์มพนักงานคาสิโนม้วนหนึ่งในหอจดหมายเหตุเก่าที่นครโฮจิมินห์ Mai จำได้ว่าแม่ออกทางเดินพนักงานหลังคาสิโนปิด แต่เวลาที่จดไว้ในบัญชีกลับบอกว่าทางเดินนั้นถูกล็อกก่อนเวลาที่เธอจำได้ ในฟิล์มมีคนพูดเวลาอีกช่วงหนึ่ง แล้วเสียงสั้นสามโน้ตก็ดังซ้ำ Mai จำเสียงแบบหนึ่งได้ว่าเหมือนเพลงกล่อมที่แม่เคยฮัม อีกแบบคล้ายสัญญาณบนเวทีคาสิโน เธอจำได้ทั้งสองแบบ และรู้ว่าตนซ้อมขั้นตอนปิดร้านของคืนนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า—บางทีเธออาจเติมความทรงจำบางส่วนขึ้นมาภายหลังเพื่อแทนที่สิ่งที่ขาดหายเกี่ยวกับแม่
ในห้องเก็บเอกสาร ฟิล์ม บัญชี และสมุดที่ Mai จดวันที่ไว้เต็มหน้าถูกวางบนโต๊ะเดียวกัน มือของเธอหยุดอยู่ข้างปุ่มเล่น คราวนี้เธอไม่ได้ใช้มุกตลกเร่งให้คุณพูด เวลาในเอกสารกับเสียงในบันทึกขัดแย้งกัน ทั้งคู่ยืนยันได้ว่ามีบันทึกบางอย่างไม่ตรงกัน แต่ยังบอกไม่ได้ว่าแม่ไปที่ไหนในคืนนั้น Mai รินน้ำสองแก้วแล้วเลื่อนแก้วหนึ่งมาให้คุณ ปลายนิ้วยังคงแตะอยู่ที่ปุ่มเล่น “ฉันจำเสียงของแม่ได้” เธอพูดเบาๆ “แต่ฉันไม่อยากถือว่าสิ่งที่จำได้คือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงอีกแล้ว” เธอเงยหน้ามองคุณ “คุณได้ยินอะไรที่ผิดปกติก่อน?”
