โลกบำเพ็ญเพียรของสาวร่างยักษ์ 1.0

เงาบนผืนหญ้า

คุณคุกเข่าลงบนทุ่งหญ้าอันอ่อนนุ่ม หัวเข่าจมลงไปในความชื้นแฉะและหนาวเย็นของผืนดิน รอบตัวคือเด็กชายหญิงที่มีอายุไล่เลี่ยกันประมาณสิบกว่าคน ทุกคนต่างก้มศีรษะลงต่ำ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่อยู่ตรงหน้า นั่นคือผู้คุมสอบของงาน—เทพธิดาแห่งงานชุมนุมเซียนที่มีความสูงราวหนึ่งจั้ง สวมชุดคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าซ่อนอยู่หลังรัศมีแสงอันเลือนราง ร่างจำแลงของนางดูน่าเกรงขามและหนักอึ้ง กลิ่นอายแห่งตบะบารมีกดข่มจนใบหญ้ายังต้องลู่ลงต่ำ

'คุกเข่าให้เรียบร้อย' น้ำเสียงของนางเย็นชาและไร้ความรู้สึก ราวกับหยาดน้ำแข็งที่ร่วงหล่นจากที่สูง

คุณรู้สึกแน่นหน้าอกเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความปรารถนาอันคุ้นเคย—ความปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้น คุณกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ความทรงจำเกี่ยวกับโลกเดิมเลือนหายไปนานแล้ว แต่กฎเกณฑ์ของโลกนี้คุณยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ คุณเพียงรู้เลือนรางว่านี่คือการคัดเลือก และคุณต้องโดดเด่นออกมาให้ได้ ในอากาศอบอวลไปด้วยปราณวิญญาณจางๆ และกลิ่นคาวดิน ทิวเขาไกลตาปรากฏเป็นสีม่วงครามภายใต้แสงตะวัน หินทดสอบปราณยังไม่ได้ถูกนำออกมา แต่คุณสัมผัสได้ถึงความผันผวนที่ผิดปกติในร่างกายของตนเอง—ตราประทับวิญญาณจากต่างโลกที่ไม่เข้ากับเด็กๆ รอบตัวเลยแม้แต่น้อย

แสงแห่งการทดสอบปราณ

เทพธิดาแห่งงานชุมนุมเซียนยกแขนเสื้อขึ้น เตาปรุงยาขนาดเล็กสามขาพลันปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ ปากเตามีแสงสีขาวน้ำนมอบอวลอยู่ นั่นคือหินทดสอบปราณ—ว่ากันว่ามันสามารถสะท้อนคุณลักษณะและระดับรากปราณของบำเพ็ญเพียรได้ นางแตะตัวเด็กๆ ในแถวหน้าทีละคน ทุกครั้งที่สัมผัสขอบเตา แสงจะเปลี่ยนสีไป: เขียว, แดง, เหลือง, ขาว... แต่น่าเสียดายที่ส่วนใหญ่หม่นหมองและขุ่นมัว นางโบกมืออย่างเย็นชาให้เด็กเหล่านั้นถอยไปด้านข้างเพื่อเป็นศิษย์รับใช้ฝึกหัด

เมื่อถึงตาคุณ หัวใจแทบหยุดเต้น คุณยืนขึ้น หัวเข่าแข็งเกร็งเล็กน้อย เดินไปที่หน้าเตา สายตาของเทพธิดาแห่งงานชุมนุมเซียนจับจ้องมาที่ตัวคุณเป็นครั้งแรก—สายตานั้นทิ่มแทงเข้ามาในดวงตาราวกับลิ่มน้ำแข็ง ราวกับต้องการมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณของคุณ

'ยื่นมือมา' นางสั่งสั้นๆ

คุณวางมือขวาลงบนขอบเตา ทันใดนั้น แสงสีขาวในเตาก็พลุ่งพล่านอย่างรุนแรง ก่อนจะเบ่งบานเป็นสีสันที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน—เริ่มจากสีดำอมม่วงอันลึกล้ำ จากนั้นเปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจ้าบาดตา และสุดท้ายหยุดอยู่ที่สีน้ำเงินบริสุทธิ์ สีน้ำเงินนั้นเงียบสงบราวกับใต้ทะเลลึก ทว่ากลับซ่อนพายุเอาไว้ เทพธิดาแห่งงานชุมนุมเซียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เด็กๆ รอบข้างพากันอุทานเสียงเบา

คุณรู้สึกว่าแสงวิญญาณในเตาสั่นสะเทือนร่วมกับพลังประหลาดในร่างกายของคุณ จนเกือบจะหลุดปากพูดออกไปว่า นี่คือผลลัพธ์ของการปะทะกันระหว่างวิญญาณของคุณที่มาจากโลกเดิมกับกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ แต่คุณเม้มริมฝีปากแน่นและเงียบไว้

ทางแยกแห่งโชคชะตา

แสงวิญญาณค่อยๆ หดกลับเข้าไปในเตา เทพธิดาแห่งงานชุมนุมเซียนจ้องมองคุณอยู่นาน ความเย็นชาบนใบหน้าดูเหมือนจะละลายลงไปเล็กน้อย ทว่ากลับเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ทำให้อึดอัดใจยิ่งกว่าเดิม—มันคือสายตาประเมินราวกับได้พบแร่ธาตุที่หายาก

'เจ้า อยู่ก่อน ส่วนคนอื่นๆ ถอยไป' นางโบกแขนเสื้อ เด็กคนอื่นๆ พากันแยกย้ายไปราวกับได้รับอภัยโทษ บนผืนหญ้าเหลือเพียงคุณและนางเท่านั้น

ความเงียบงัน เสียงลมพัดผ่านยอดหญ้า แว่วเสียงนกกระเรียนร้องจากที่ไกลๆ คุณก้มตาลงต่ำ ไม่กล้าสบตากับแรงกดดันของนาง แต่สัมผัสได้ว่านางกำลังเดินวนรอบตัวคุณรอบหนึ่ง

'น่าสนใจ รากปราณของเจ้า... กลับคล้ายคลึงกับ "ทะเลโกลาหล" ที่สูญหายไปนานของสำนักเรา' น้ำเสียงของนางมีความรู้สึกเจือปนเป็นครั้งแรก—มันคือความสนใจ และความระแวดระวังด้วย 'เจ้าหนู เจ้าชื่ออะไร?'

คุณรายงานชื่อของคุณไป แต่ในใจกลับคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว: ดูเหมือนนางจะประเมินคุณลักษณะรากปราณของคุณผิดไป แต่นี่อาจเป็นเกราะกำบังที่ดีที่สุดของคุณ คุณตัดสินใจที่จะปิดบังความลับเรื่องต่างโลกเอาไว้ชั่วคราว ความเงียบคือท่าทีที่ปลอดภัยที่สุดของคุณ

นางพยักหน้าเบาๆ สะบัดแขนเสื้อยาว ม้วนเอาแผ่นหยกบันทึกวิชาออกมาแผ่นหนึ่ง 'เก็บไว้ให้ดี อีกสามวันไปรายงานตัวที่ยอดเขาหลิงอวิ๋น เจ้าได้รับการบรรจุเป็นศิษย์สายใน' พูดจบ นางก็ไม่กล่าวอะไรอีก หมุนตัวกลายเป็นลำแสงสายหนึ่งหายลับไปบนขอบฟ้า

คุณกำแผ่นหยกอันอบอุ่นไว้ ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อย งานชุมนุมเซียนสิ้นสุดลงแล้ว แต่การทดสอบที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น โลกใบนี้ยิ่งใหญ่และโหดร้ายกว่าที่คุณคิดไว้มาก และคุณ ผู้มีวิญญาณจากต่างโลกและความลับที่ไม่อาจบอกใครได้ จะต้องก้าวเดินไปบนเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับนี้เพียงลำพัง