บำเพ็ญเซียนทั่วโลก

เมื่อผลักประตูไม้ท้อบานนั้นเข้าไป สายลมลมอุ่นที่ผสมปนเปด้วยกลิ่นชาปราณและไม้จันทน์ก็พัดเข้ากระทบใบหน้า ตัดขาดจากไอเสียของรถไฟใต้ดินพลังปราณภายนอกโดยสิ้นเชิง โรงเตี๊ยมกุยสวี่เงียบสงบกว่าที่คิดไว้ บนเคาน์เตอร์บาร์มีโคมไฟพลังปราณส่องแสงสีอำพันอันอ่อนโยน เผยให้เห็นไหเหล้าแก้วผลึกที่เรียงรายอยู่บนชั้นไม้ ภายในแช่ด้วยผลไม้ปราณและสมุนไพรเรืองแสง เครื่องเล่นแผ่นเสียงแบบโบราณที่มุมห้องกำลังเล่นเพลงกู่ฉินที่ไม่คุ้นหู ผสมผสานกับป้ายนีออนสไตล์โมเดิร์นได้อย่างกลมกลืนและน่าอัศจรรย์

หญิงสาวในชุดกี่เพ้าสีเรียบหลังเคาน์เตอร์บาร์เงยหน้าขึ้น สายตาภายใต้กรอบแว่นสายตาอันเรียวบางหยุดอยู่ที่คุณครู่หนึ่ง เธอเอื้อมมือขึ้นไปจัดปิ่นปักไม้บนมวยผม ดูเหมือนเป็นของธรรมดา แต่คุณเคยเห็นอุปกรณ์เวทมนตร์รูปแบบคล้ายกันนี้ในข่าวที่มีราคาประมูลสูงถึงเจ็ดหลัก

"หน้าใหม่ เพิ่งเคยมากุยสวี่ครั้งแรกงั้นเหรอ?" น้ำเสียงของเธอไม่ช้าไม่เร็ว ราวกับกำลังคุยเล่นกับเพื่อนเก่า เธอหยิบแก้วผลึกใสสะอาดออกมา รินของเหลวสีอำพันลงไป แล้วเลื่อนมาตรงหน้าคุณ "กฎของกุยสวี่ มาครั้งแรก ฉันเลี้ยงแก้วหนึ่ง"

คุณยังไม่ทันได้กล่าวขอบคุณ ก็มีเสียงฝีเท้าอันร่าเริงดังมาจากข้างหลัง เด็กสาวผมหางม้าสวมรองเท้าผ้าใบวิ่งเหยาะๆ ถือถาดเข้ามา เกือบจะชนคุณเข้าแล้ว "อุ๊ย ขอโทษค่ะขอโทษ! คุณเป็นลูกค้าใหม่เหรอคะ? หนูชื่อเสี่ยวจู๋ค่ะ!" เธอวางถาดลง ยิ้มอย่างไม่มีการระแวดระวังตัวเลยสักนิด "เถ้าแก่เนี้ย ลูกค้าคนนี้สมัครสมาชิกได้ไหมคะ? วันนี้มีโปรโมชั่นเติมเงินครั้งแรกได้หินปราณสองเท่าด้วยนะ!"

เสิ่นอู๋โยวไม่ได้เงยหน้าขึ้น เพียงแต่ส่งเสียง "อืม" เบาๆ ในลำคอ แต่คุณเห็นมุมปากของเธอขยับขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่ได้

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของคุณก็สั่นขึ้น

ในที่สุดคุณก็พบตำแหน่งที่ระบุในแผนที่นำทาง—เขตอุตสาหกรรมร้างแถบชานเมืองหลินไห่ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นผสมระหว่างสนิมเหล็กและโอโซน ในรอยแตกของพื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้ามีแสงเรืองรองจางๆ ผุดขึ้นมาเป็นครั้งคราว นั่นคือร่องรอยของพลังปราณที่ซึมออกมาจากใต้ดิน

จากนั้นคุณก็เห็นมัน: ในเงามืดของโกดังร้างแห่งหนึ่ง มีรอยแยกที่แทบจะมองไม่เห็นในอากาศ—คล้ายกับรอยร้าวบนกระจก ขอบมีแสงสีน้ำเงินเข้มเปล่งประกาย และมีกระแสพลังปราณสายเล็กๆ ซึมออกมาเป็นครั้งคราว ราวกับมีคนเปิดรูเล็กๆ ไว้ใต้น้ำ คุณยื่นมือออกไปหมายจะสัมผัส แต่กลับรู้สึกใจสั่นสะท้านขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

"อย่าจับ"

เสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลัง ทุ้มต่ำและเฉียบขาด คุณหันกลับไป หญิงสาวในชุดฝึกยุทธ์ประยุกต์และแจ็กเก็ตหนังยืนพิงกำแพงอยู่ ผมสั้นสีน้ำตาลดูทะมัดทะแมง ในมือคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุด ที่เอวของเธอเหน็บตราสัญลักษณ์อันหนึ่ง—จื้อไจ้เทียน พร้อมด้วยพัดพับเล่มหนึ่งที่ดูไม่เหมือนของตกแต่งเลยสักนิด

"รอยแยกนั้นไม่เสถียร ถ้าคุณไม่อยากถูกดูดเข้าไปในซากปรักหักพังโบราณสักแห่ง ทางที่ดีควรรักษาระยะห่างไว้" เธอเหยียดตัวตรง เดินเข้ามา มองสำรวจคุณสองสามครั้ง ก่อนจะหยิบนามบัตรใบหนึ่งจากกระเป๋ายื่นให้คุณ บนนามบัตรมีข้อความเพียงสองบรรทัด: "จื้อไจ้เทียน · พันธมิตรช่วยเหลือผู้บำเพ็ญเพียรอิสระ" และเบอร์โทรศัพท์ของเธอ

"ฉันชื่อหลิ่วรูเยี่ยน" เธอเว้นจังหวะ "คุณกำลังหางานทำอยู่ใช่ไหม? ฉันจับตาดูที่นั่นมานานแล้ว—ถ้าสนใจก็มาหาฉันได้ แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ คนที่สอดรู้สอดเห็นมากเกินไป มักจะตายเร็ว"

พูดจบเธอก็หันหลังและหายตัวไปในความมืดของค่ำคืน เสียงฝีเท้าเบาราวกับแมว

คุณก้มมองนามบัตรในมือ แล้วมองไปยังรอยแยกสีน้ำเงินเข้มนั้น—มันสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับกำลังหายใจ