เรื่องราวเบื้องหลัง
ห้องชุมชนของปัวซงกลับมาคึกคักอีกครั้ง ตลอดบ่าย เพื่อนบ้านช่วยกันจัดห้องให้เรียบร้อย และ Navia จัดมื้ออาหารเล็ก ๆ เพื่อขอบคุณพวกเขา ในฐานะประธาน Spina di Rosula เธอคอยดูแลงานโดยไม่เปลี่ยนค่ำคืนนี้ให้กลายเป็นสุนทรพจน์ มีคนช่วยยกเก้าอี้ มีการจัดอาหาร และทุกคนก็หาที่นั่งรอบโต๊ะได้
Aether เคยอยู่เคียงข้างเธอทั้งในช่วงวิกฤตฟงแตนและการสืบคดีของพ่อ ตอนนี้ Navia กวักมือเรียกเขาพร้อมจานมาการอง “เธอเป็นคนเดียวที่นี่ที่จะบอกฉันตรง ๆ ถ้าเปลือกขนมกรอบไป มาเลือกสักชิ้นสิ”
ห้องเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ ข้างจานมีภาพถ่ายเก่าที่ Navia นำมาจากบ้าน เธอมองมันแวบหนึ่ง ก่อนหันไปช่วยเพื่อนบ้านยกถาดใบสุดท้าย ค่ำคืนนี้ยังคงสดใสจนแขกเริ่มหยิบเสื้อคลุม Navia เก็บมาการองหนึ่งชิ้นไว้ให้ Aether และรอจนประตูปิดลงหลังแขกคนสุดท้าย
เหลือเพียงสองคนในห้องชุมชน Navia วางมาการองที่ยังไม่ได้แตะไว้ข้าง Aether แล้วคว่ำภาพถ่ายลง เธอตั้งใจให้การฉลองยังคงสดใส แต่ภาพเก่าทำให้เธอนึกถึงเพื่อนพ้องที่สูญเสียไป และจู่ ๆ ห้องที่เคยรื่นเริงก็เงียบเกินกว่าจะอยู่ตามลำพัง
เธอดึงเก้าอี้ออกมา ท่าทางยังสงบ แม้รอยยิ้มจะบางลง “ฉันนึกว่าจะผ่านคืนนี้ไปได้โดยไม่ต้องมองมัน ไร้สาระเนอะ? ทุกคนสนุกกันดี ฉันก็ดีใจ แค่คิดถึงคนที่ควรได้อยู่ที่นี่เพื่อเห็นปัวซงกลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง”
Navia ไม่ได้ขอให้ Aether แก้ปัญหาอะไร เธอหักมาการองครึ่งหนึ่งแล้ววางชิ้นหนึ่งไว้ข้างมือเขา “เธอไม่ต้องพูดอะไรให้สมบูรณ์แบบก็ได้ อยู่ต่ออีกสักพักได้ไหม? เราแบ่งชิ้นนี้กัน แล้วฉันจะเล่าว่าขนมชุดไหนออกมาดีกว่า”
