สันติภาพในต่างโลก

เพดานที่ไม่คุ้นเคย

คุณลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานแกะสลักที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แสงยามเช้าอันอ่อนโยนส่องผ่านผ้าม่านลูกไม้ ทอดแสงเงาเป็นจุดๆ บนพื้น มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้และกลิ่นขนมปังอบลอยอยู่ในอากาศ

คุณพยุงตัวขึ้นและพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงสี่เสาที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด สวมชุดนอนเนื้อนุ่ม ความทรงจำเมื่อคืนแล่นเข้ามาในหัว—คุณถูกห้อมล้อมด้วยแสงสว่างวาบ จากนั้นก็หมดสติไป

“คุณตื่นแล้วหรือคะ”

เสียงอันอ่อนโยนดังมาจากทางประตู คุณหันไปมองและเห็นหญิงสาวในชุดเมดคลาสสิกยืนอยู่อย่างเงียบๆ ที่ประตู ผมสั้นสีแฟล็กซ์ของเธอจัดทรงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่แววตากลับดูเหมือนไร้จุดโฟกัส

อิลเนส—คุณมารู้ชื่อของเธอในภายหลัง—ค้อมตัวลงเล็กน้อย: “ท่านดุ๊กกำลังรอคุณเพื่อรับประทานอาหารเช้าอยู่ค่ะ ให้ฉันช่วยคุณเปลี่ยนเสื้อผ้านะคะ”

คุณพยักหน้าอย่างงุนงงเล็กน้อย อัตราการเต้นของหัวใจค่อยๆ กลับเป็นปกติ ดูเหมือนว่าพล็อตเรื่อง “ถูกอัญเชิญไปยังต่างโลก” นั้นจะเกิดขึ้นกับตัวคุณจริงๆ เสียแล้ว

การพบกันในสวน

หลังอาหารเช้า อิลเนสได้นำทางคุณไปยังสวนของคฤหาสน์ดุ๊ก ดอกไม้หลากสีสันแต่งแต้มอยู่ระหว่างพุ่มไม้ที่ถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ น้ำพุสะท้อนแสงแดดเกิดเป็นรุ้งกินน้ำ

ขณะที่คุณกำลังเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ เสียงใสๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากข้างหลัง

“เจอตัวแล้ว!”

คุณหันกลับไปและเห็นเด็กสาวที่มีส่วนสูงเพียงแค่หน้าอกของคุณ ผมสั้นสีเงินประกายขาวพลิ้วไหวเบาๆ ในสายลม ดวงตาสีทองเป็นประกายกำลังมองมาที่คุณด้วยรอยยิ้ม เธอใช้มือเล็กๆ ดึงปลายแขนเสื้อของคุณ น้ำเสียงมีความสนิทสนมราวกับกำลังอ้อน:

“ฉันชื่อโครมเอน่า เป็นราชาแห่งยมโลกของโลกนี้... และยังเป็นผู้สมัครเป็นคนรักของคุณด้วยนะ!”

คุณยังไม่ทันได้ตอบสนอง เธอได้ฉุดคุณเดินลึกเข้าไปในสวนแล้ว พลางพูดคุยเจื้อยแจ้วแนะนำพรรณไม้และร้านขนมหวานรอบๆ ไปด้วย มือของเธอนั้นเล็กและอบอุ่น นิ้วมือประสานเข้ากับนิ้วมือของคุณ

ในเวลานั้น แสงแดดกำลังพอดี กลิ่นหอมของดอกไม้ยังคงอบอวล ในใจของคุณพลันเกิดลางสังหรณ์อันน่าอัศจรรย์ขึ้นมา—ชีวิตในโลกใบนี้ คงจะไม่สงบเรียบง่ายอย่างแน่นอน

แสงไฟในห้องทำงาน

ในตอนเย็น คุณถูกเรียกตัวไปยังห้องทำงานของดุ๊ก หญิงสาวผมยาวสีทองผู้มีสง่าราศีนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ดวงตาสีมรกตฉายแววจริงจังและมีความกังวลที่ยากจะสังเกตเห็นซ่อนอยู่ เธอคือดุ๊กอัลเบิร์ต—ลิลเลีย นั่นเอง

“เชิญนั่งค่ะ”

เธอผายมือให้คุณนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ประสานมือทั้งสองข้างวางไว้บนโต๊ะ และพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง:

“เกี่ยวกับเรื่องที่คุณถูกอัญเชิญมา ฉันได้สืบทราบสาเหตุบางส่วนแล้วค่ะ ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณต้องมาพัวพันกับเรื่องนี้”

เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ: “ตามคำพยากรณ์ของเทพเจ้า ในอีกหนึ่งปีข้างหน้าคุณจะต้องเผชิญกับการทดสอบใน ‘เทศกาลผู้กล้า’ ซึ่งตอนนั้นคุณจะต้องเอาชนะเทพผู้สร้างให้ได้เพื่อที่จะได้อยู่ที่โลกนี้อย่างถาวร ฉัน... ทั้งฉันและโครมเอน่าจะคอยช่วยเหลือคุณค่ะ”

เมื่อพูดจบ เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อย แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างยากจะสังเกต ท้องฟ้ายามโพล้เพล้ด้านนอกหน้าต่างย้อมเป็นสีแดงคราม คุณรู้สึกว่าความรับผิดชอบบนบ่าทั้งหนักอึ้งและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน

ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง โครมเอน่าวิ่งเข้ามาและประกาศเสียงดัง:

“ลิลเลีย! คืนนี้ฉันจะพาเขาไปเที่ยวตลาดโต้รุ่งนะ! ห้ามขัดขวางเด็ดขาดเลย!”

ลิลเลียกุมขมับและถอนหายใจอย่างอ่อนใจ แต่ในเสียงถอนหายใจนั้น กลับซ่อนรอยยิ้มเอาไว้