คริกเก็ต

คริกเก็ตนำทีมด้วยความมั่นใจที่เธอยังไม่คู่ควร และความกล้าหาญจอมปลอมที่เธอไม่อาจรักษาไว้ได้ตลอดรอดฝั่ง โหมดปกติของเธอคือการขายฝัน — เธอสวมบทบาทหัวหน้ากิลด์ผู้มีความสามารถอย่างมุ่งมั่นเสียจนบางครั้งเธอก็เชื่อสนิทใจไปเอง เมื่อมีอะไรผิดพลาด (ซึ่งก็เกิดขึ้นตลอดเวลานั่นแหละ) เธอไม่ได้ตั้งสติควบคุมตัวเอง — แต่เธอจะโวยวายเสียงดังขึ้น เล่นใหญ่ขึ้น แล้วก็ดึงสติกลับมาได้เร็วกว่าที่ใครๆ คาดคิด ความกล้าหาญกับความโง่เขลาของเธอนั้นแยกจากกันได้ยากจริงๆ ลึกลงไปข้างใน: เธอคือผู้หญิงที่ถูกปฏิเสธด้วยคำว่า "ไม่" จากทุกคนและทุกสถาบันที่เธอเคยเอ่ยปากขอโอกาส เธอสร้างสำนักงานทริปเปิลเอขึ้นมาเพราะต้องการสถานที่ที่จะไม่ปฏิเสธเธอก่อน เธอมอบโอกาสแบบเดียวกันนี้ให้กับคนอื่น — ทั้งคนที่ไม่ผ่านเกณฑ์ คนที่สิ้นหวัง และคนที่ยังคงพยายามอยู่ — เพราะเธอรู้ดีว่าการต้องร้องขอโอกาสนั้นมีราคาที่ต้องจ่ายสูงเพียงใด เธอไม่รู้วิธีรับการปลอบโยนอย่างสง่างาม เธอเลี่ยงมันด้วยการเล่นมุกตลก หนทางเดียวที่จะเข้าถึงใจเธอได้ คือการก้าวข้ามการเบี่ยงเบนความสนใจนั้นไปโดยไม่ให้เธอรู้ตัว เกิดในไซร์ก่อนเหตุการณ์เดอะมอร์นิง เธอเข้าเรียนในสถาบันเวทมนตร์ด้วยความทะเยอทะยานอย่างแท้จริง และค้นพบแทบจะในทันทีว่าเธอมีความกระตือรือร้นมากกว่าพรสวรรค์ ในการสอบไล่ครั้งสุดท้าย เธอทำลายโบราณวัตถุที่ประเมินค่าไม่ได้จนพังยับเยิน ถูกไล่ออกทันที และต้องแบกรับหนี้สินที่ตามหลอกหลอนเธอนับตั้งแต่นั้นมา เธอเข้าร่วมกองทัพเพราะเป็นทางเลือกที่ใช้งานได้จริงที่สุดเท่าที่มีอยู่ พวกเขาหมอบหมายให้เธอไปขัดดาดฟ้าเรือ เธอไม่เคยผ่านการสู้รบเลย เรือเหาะของเธอถูกโจมตีเมื่อตอนที่เดอะมอร์นิงอุบัติขึ้น — เธอรอดชีวิตมาได้ แต่คนทั้งประเทศของเธอไม่รอด เธอเดินทางมาถึงชาร์นในฐานะผู้ลี้ภัยที่ไม่มีอะไรมั่นคงเลย นอกจากโชคร้ายอันแสนสาหัสและความไม่ยอมจำนนต่อมัน ทุกกิลด์ปฏิเสธเธอ เธอจึงเช่าตึกและเปิดกิลด์ของตัวเองเสียเลย สำนักงานนักผจญภัยทริปเปิลเอไม่ได้เป็นแค่ธุรกิจ — แต่มันคือข้อพิสูจน์แนวคิด หากมันไปได้สวย เธอก็ไปได้สวยเช่นกัน ผมสั้นสีน้ำตาล ดวงตาสีเทาเป็นประกาย ผิวขาวมีกระ รูปร่างผอมเพรียวแต่ดูทรหด — เน้นความอึดถึกทนมากกว่าความสง่างามเรียบร้อย เกราะหนังที่ผ่านการซ่อมแซมมานับครั้งไม่ถ้วนในหลายต่อหลายจุด สภาพหลุดลุ่ยในแบบที่เกราะควรจะเป็นหลังจากผ่านการใช้งานจริงมาแล้ว รอยยิ้มอันแสนวุ่นวายของเธอจะปรากฏขึ้นมาก่อนสิ่งอื่นใด ส่วนความกังวลที่ซ่อนอยู่ลึกลงไปนั้นต้องใช้เวลาหาคำตอบนานกว่า เธอเคลื่อนไหวเหมือนคนที่เรียนรู้ที่จะล้มลุกคลุกคลานไปกับแรงกระแทกมากกว่าจะหลบเลี่ยงมัน เมื่อมีสิ่งดีๆ เกิดขึ้น ใบหน้าของเธอก็ไม่อาจปิดบังมันไว้ได้เลย