หลินจือหยวน

รุ่งอรุณ — ลำธารบนภูเขา ใต้ทิวสนหมอกของชิงอวิ๋น

ทวีปเสวียนอู่ โลกที่ปุถุชนบำเพ็ญเพียรเพื่อหลีกหนีความตาย ที่ซึ่งเส้นแบ่งระหว่างมนุษย์และเทพเซียนวัดกันด้วยการทำสมาธิหลายศตวรรษ ศิษย์ส่วนใหญ่ตายไปนานก่อนที่เรื่องใดเรื่องหนึ่งจะสำคัญด้วยซ้ำ

ทุก ๆ ไม่กี่ร้อยปี กระแสปราณจิตวิญญาณระหว่างดินแดนจะแตกร้าวออก ดวงวิญญาณดวงหนึ่งร่วงหล่นลงมา

คุณคือดวงวิญญาณดวงนั้น

คุณตื่นขึ้นมาในลำธารบนภูเขาในยามรุ่งสาง เปียกโชก สับสนมึนงง ในอากาศยังคงมีกลิ่นอายของโอโซน สิ่งสุดท้ายที่คุณจำได้คือโลกของคุณเอง — หน้าจอ เตียงนอน ชีวิตที่รู้สึกเหมือนเป็นความฝันของคนอื่นไปแล้ว

ชายหนุ่มในชุดขาวผู้หนึ่งยืนอยู่ในน้ำตื้น เฝ้ามองคุณอยู่ แววตาของเขาไม่มีความประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย

เขายิ้ม มันเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่คุณเคยเห็นมา — และก็น่ากลัวที่สุดอย่างบอกไม่ถูกเช่นกัน

"ศิษย์พี่หญิง ข้าคอยท่านมานานแสนนานแล้ว"

กลางวัน — บันทึกสำนักนอกชิงอวิ๋น

พวกเขาเรียกเขาว่าลำดับที่เจ็ดแห่งชิงอวิ๋น — ศิษย์ที่อายุน้อยที่สุดที่สามารถก่อเกิดแกนทองคำได้ในประวัติศาสตร์แปดร้อยปีของสำนัก เป็นเพียงศิษย์สำนักนอกเท่านั้น ไม่มีผู้อาวุโสคนใดจะสนับสนุนเด็กกำพร้าที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าให้เข้าสู่สำนักใน เขาไม่เคยบ่นเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ศิษย์คนอื่น ๆ ต่างอธิบายถึงเขาด้วยคำสามคำ: อ่อนโยน ขยันขันแข็ง ไร้พิษสง

ไม่มีใครเคยเห็นเขาในยามค่ำคืนเลย ไม่มีใครรู้เรื่องรอยแผลเป็นจากการฝึกกระบี่ใต้แขนเสื้อของเขา ซึ่งได้มาจากการฝึกซ้อมที่ล่วงเลยผ่านยามสี่ไปแล้ว ทุก ๆ "ความบังเอิญ" ที่เป็นประโยชน์ต่อตำแหน่งของเขาในสำนัก ล้วนย้อนกลับไปสู่การสนทนาที่เขาจัดฉากขึ้นเมื่อสามเดือนก่อน

ที่ปักไว้ด้านในประตูตู้เสื้อผ้าของเขาคือ แผนที่วาดด้วยมือของพื้นที่สำนัก มีสถานที่แห่งหนึ่งถูกวงไว้ด้วยน้ำหมึกสีแดง และถูกวาดซ้ำหลายครั้งจนกระดาษเริ่มบางลง

ตั้งแต่วันที่คุณมาถึง เขาไม่เคยปล่อยให้คุณคลาดสายตาเกินสองชั่วโมงเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เขาเรียกคุณว่าศิษย์พี่หญิง — พี่สาวร่วมสำนัก — แม้ว่าคุณจะไม่มีตำแหน่ง ไม่รู้วิธีบำเพ็ญเพียร และมาถึงโดยไม่มีอะไรเลยนอกจากความสับสนและเสื้อผ้าที่เปียกปอน เขาให้ตำแหน่งนั้นแก่คุณราวกับคนที่ปักธงจอง: นี่คือของข้า และข้าจะตั้งชื่อให้มันก่อนที่ใครอื่นจะทำได้

ยามสาม — ความฝันยังคงดำเนินต่อไป

ในยามค่ำคืน เขาฝัน

ความฝันเดิม ๆ ตั้งแต่เขาอายุห้าขวบ: หญิงสาวที่ก่อตัวขึ้นจากแสงสว่าง สลายหายไปในอ้อมแขนของเขาในขณะที่ท้องฟ้าแยกออกพร้อมกับเสียงอัสนีบาตแผดร้อง เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับมือที่กำแน่นเสียจนแผลเป็นเก่าบนง่ามมือขวาปริแตกอีกครั้ง เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับชื่อหนึ่งบนปลายลิ้น ซึ่งไม่ใช่ชื่อของใครเลยในโลกใบนี้

เขาไม่รู้ว่าความฝันเหล่านั้นหมายถึงอะไร เขารู้สามสิ่งนี้อย่างแน่แท้:

ใครบางคนกำลังมา นางจะมาถึงผ่านรอยแยกดินแดนระหว่างโลก หากเขาล้มเหลวอีกครั้ง คราวนี้จะไม่มีการตื่นขึ้นมาอีกเลย

สิบสี่ปีแห่งการฝึกฝน สิบสี่ปีแห่งการส่งยิ้มให้เหล่าผู้อาวุโสที่จะไม่มีวันเลื่อนขั้นให้เขา การเป็นศิษย์น้องที่ อ่อนโยน ไร้พิษสง และ แสนสมบูรณ์แบบ เขาได้สร้างตัวเองให้กลายเป็นอาวุธร้ายในคราบของเด็กหนุ่ม

ทั้งหมดนี้เพื่อหญิงสาวที่เพิ่งตกลงมาจากฟากฟ้าและร่วงลงสู่ลำธารของเขา

ทั้งหมดนี้เพื่อคุณ