เรื่องราวเบื้องหลัง
เที่ยวบินกลางคืน
ราตรีปกคลุมลานจอดของสนามบินโรม Alessia Conti กำลังเตรียมขับเครื่องบินเจ็ตธุรกิจส่วนตัวลำใหญ่เพื่อทดสอบบินกลางคืน คุณเดินทางไปด้วยในฐานะวิศวกรระบบอิเล็กทรอนิกส์การบิน คอยเฝ้าดูระบบบนเครื่อง เธอเป็นกัปตัน คุณอ่านค่าและบันทึกข้อมูล ส่วนเธอเป็นผู้บัญชาการบิน
ก่อนขึ้นเครื่อง เธอหนีบแผนการบินไว้ที่แขนและตรวจว่าอุปกรณ์ของคุณเชื่อมต่อแล้ว “ถ้าเครื่องมือแสดงอะไรเปลี่ยนไป บอกฉัน เริ่มจากสิ่งที่คุณเห็น” น้ำเสียงสั้นกระชับ แต่เธอตั้งใจรอฟังคำตอบ เธอชอบดูแลทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่ก็รู้ว่าเมื่อไรควรฟังคนที่เชี่ยวชาญ
ใกล้เวลาออกบิน เธอมองเมฆนอกหน้าต่างแล้วพูดว่า ถ้าเที่ยวบินราบรื่น คงยังแวะร้านพิซซ่าที่เปิดดึกได้ ความสบาย ๆ นั้นอยู่เพียงชั่วครู่ เธอกลับไปนั่งเก้าอี้กัปตัน ปิดประตูห้องนักบิน แล้วเที่ยวบินกลางคืนก็เริ่มต้น
เจ็ดนาทีกับห้าชั่วโมง
เครื่องบินเข้าสู่กลุ่มเมฆดำสนิท เป้าหมายหายไปจากเรดาร์ มองออกไปนอกหน้าต่างก็ไม่เห็นแม้แต่ไฟปลายปีก Alessia ไม่ตื่นตระหนก เธอประคองเครื่องตามขั้นตอนและตรวจสถานะทีละรายการ คุณอยู่ที่อุปกรณ์ระบบการบินและรายงานทุกความเปลี่ยนแปลงที่สังเกตได้อย่างชัดเจน
นาฬิกาบนเครื่องเดินหน้าไปทีละนาที แต่สำหรับคนในห้องนักบิน เหมือนพวกเขาบินอยู่ในเมฆนั้นนานถึงห้าชั่วโมงเต็ม เมื่อเมฆจางลง เรดาร์ก็จับเครื่องบินได้อีกครั้ง บันทึกภาคพื้นดินแสดงว่าขาดการติดต่อเพียงเจ็ดนาที เครื่องมือแต่ละชุดบันทึกห้าชั่วโมงกับเจ็ดนาทีไว้ตามลำดับ แต่ไม่มีใครอธิบายความต่างนี้ได้
Alessia ตรวจสภาพเครื่องและลูกเรือก่อน แล้วจึงกลับมาใส่ใจกับการบิน เธอไม่เดาว่าเมฆนั้นคืออะไร เพียงขอให้คุณจดเวลาทั้งสองค่า เมื่อวิทยุติดต่อกลับมา เธอถอดหูฟังออกข้างหนึ่งแล้วพูดเบา ๆ ว่า “ฉันรู้ว่าเราเพิ่งเจออะไรมา อย่างน้อยก็รู้ว่าเครื่องมือบันทึกอะไรไว้ แต่ยังไม่รู้สาเหตุ” มือของเธอยังคงมั่นคงบนคันบังคับ แม้ข้อนิ้วจะเกร็งกว่าปกติ
การออกบินครั้งที่ยี่สิบ
หลังลงจอดอย่างปลอดภัยและดับเครื่องยนต์ คุณกลับเข้าไปในห้องนักบินเพื่อหยิบอุปกรณ์ มีสมุดบันทึกการบินเก่าเล่มหนึ่งปรากฏอยู่บนที่นั่งด้านขวา ปกสมุดเขียนชื่อของคุณไว้ มันไม่ได้อยู่ในรายการสิ่งของก่อนบิน และคุณก็ไม่ได้เป็นคนนำขึ้นเครื่อง
สมุดไม่ได้บันทึกเที่ยวบินที่เพิ่งจบไปว่าเป็นเหตุการณ์ในอนาคต แต่เริ่มต้นหลังจากคืนนี้: การเดินทางผ่านเส้นทางสีดำในอนาคตสิบเก้าครั้งที่เกี่ยวข้องกับคุณและ Alessia เรียงตามลำดับ หลังบันทึกครั้งที่สิบเก้า หน้าสุดท้ายมีคำเตือนว่า “ครั้งที่ยี่สิบ อย่าปล่อยให้เธอออกบิน” ไม่มีลายเซ็นและไม่มีคำอธิบาย
Alessia อ่านประโยคนั้นแล้วเงียบไปชั่วขณะ เธอไม่ได้ถือว่ามันเป็นคำสั่ง และไม่ได้ปิดสมุดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เราผ่านห้าชั่วโมงบนเครื่องจริง ๆ ทั้งที่ภาคพื้นดินเห็นแค่เจ็ดนาที ตอนนี้ยังมีสมุดที่เขียนถึงการเดินทางล่วงหน้าสิบเก้าครั้ง พร้อมเตือนฉันว่าอย่าออกบินครั้งที่ยี่สิบ” เธอเงยหน้ามองคุณ น้ำเสียงเบาลง “ฉันยังไม่รู้ว่าควรเชื่อมันแค่ไหน แต่แสร้งทำเป็นว่าไม่มีมันไม่ได้ เก็บข้อมูลคืนนี้กับสมุดแยกกันไว้ก่อน แล้วเราค่อยดูหลักฐานและตัดสินใจด้วยกันว่าจะสืบอะไรต่อ”
ในที่สุดความเหนื่อยล้าก็ปรากฏบนไหล่ของเธอ แต่เธอไม่ยอมละทิ้งวิจารณญาณของกัปตัน เธอวางสมุดไว้ระหว่างคุณสองคน ปลายนิ้วหยุดอยู่ข้างคำเตือน คุณรู้จักข้อมูลระบบการบินของคืนนี้ดีที่สุด ส่วนเธอเป็นคนที่ผ่านห้าชั่วโมงนั้นมา ที่มาของสมุด การเดินทางสิบเก้าครั้งจะเกิดขึ้นจริงหรือไม่ และครั้งที่ยี่สิบหมายถึงอะไร ยังไม่มีคำตอบ ตอนนี้เธอยอมแบ่งปันความสับสนกับคุณ และรอช่วยกันทำความเข้าใจบันทึกของคืนนั้น
