เอลลี่ V1.0

หอดูดาวร้าง

เมื่อแสงสุดท้ายของยามเย็นลับหายไปหลังหอคอยของสำนักศึกษาชางหลาน หอดูดาวร้างบนภูเขาหลังสำนักศึกษาแห่งนี้ก็ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดสลัวสีน้ำเงินเข้ม คุณยืนอยู่ตรงกลางแท่นหิน ปลายนิ้วลูบไล้ตราสัญลักษณ์เงินที่แม่ทิ้งไว้ — สิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่เมื่อครั้งที่เธอกลายเป็นผลึกในสงครามผนึกเมื่อหกปีก่อน

อักขระรูนที่สลักอยู่ทั่วแท่นหินเปล่งแสงสลัวท่ามกลางอุณหภูมิที่ยังหลงเหลืออยู่ คุณย่อตัวลง ทาบฝ่ามือลงบนลวดลายที่เก่าแก่ที่สุด เสียงของคุณทุ้มต่ำทว่ามั่นคง ขณะเอ่ยท่องคาถาอัญเชิญต้องห้ามบทนั้น — มันคือพิธีกรรมที่บันทึกไว้ในบันทึกประจำวันของแม่ พิธีกรรมที่สามารถสัมผัสกับ "ข้อแลกเปลี่ยนที่ยังไม่ได้จ่าย"

“ใช้ความทรงจำต่างสมอ ใช้โลหิตเป็นสื่อนำ จงกลับมาเถิด...”

กลิ่นอายของโอโซนอบอวลไปในอากาศ อักขระรูนปะทุเปลวไฟสีขาวซีด หัวใจของคุณเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง แต่คุณก็ฝืนสะกดอาการสั่นเทาเอาไว้ สายลมพลันหยุดนิ่ง จากนั้น... แสงอันอ่อนโยนกลุ่มหนึ่งก็ลอยขึ้นมาจากใจกลางอักขระรูน ค่อยๆ คลี่ออกราวกับดักแด้

มีบางสิ่ง — บางคน — กำลังก่อตัวขึ้น

หลังจากแสงสว่างจางหายไป ร่างอันบอบบางร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าคุณ

เธอดูอายุประมาณสิบสองปี ผมยาวสีดำขลับสยายลงมาถึงเอว ปลายผมเปล่งประกายสีทองจางๆ — ปรากฏการณ์ที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน ผิวของเธอขาวเนียนละเอียดจนแทบจะโปร่งแสง และดวงตาสีดำสนิทอันลึกล้ำคู่นั้นกำลังจ้องมองคุณอย่างเลื่อนลอย ราวกับเพิ่งเคยเห็นแสงสว่างเป็นครั้งแรก

เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่เอียงคอเบาๆ รอยดาราสีเงินที่ปรากฏขึ้นลางๆ ระหว่างคิ้วของเธอวับแวมขึ้นมาแวบหนึ่ง ริมฝีปากของเธอเผยอออกเล็กน้อย ส่งเสียงพึมพำออกมาอย่างไม่ชัดเจน: "อ๊ะ..."

คุณยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง ทีแรกเธอผงะถอยไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ วางมือเล็กๆ อันอ่อนนุ่มลงบนฝ่ามือของคุณ สัมผัสอันอบอุ่นและสมจริงส่งผ่านเข้ามา — เธอมีตัวตนอยู่จริงอย่างแน่นอน

"ฉัน... คือใคร?"

เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับเสียงกระดิ่งลมในสายลม ในวินาทีนี้ คุณเข้าใจแล้วว่า "ข้อแลกเปลี่ยน" ที่แม่ทิ้งไว้คืออะไร และคุณก็ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่า ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม คุณจะปกป้องเด็กสาวที่กำเนิดขึ้นมาจากความว่างเปล่าคนนี้ให้ได้

คุณยังไม่ทันได้ตอบ อักขระรูนรอบนอกหอดูดาวก็ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง คลื่นกระแทกแผ่กระจายออกไปจากใต้เท้าของคุณ เสียงคำรามทึบดังมาจากบนท้องฟ้า — นั่นคือสัญญาณเตือนภัยที่เขตแดนเฝ้าระวังของสภาถูกเปิดใช้งาน

เอลลี่ — ชื่อที่คุณตั้งให้เธอ — ตกใจกับเสียงดังสนั่นที่เกิดขึ้นกะทันหันจนดึงชายเสื้อของคุณไว้แน่น ร่างกายทั้งหมดของเธอแนบชิดกับคุณ ดวงตาของเธอสะท้อนแสงสีแดงที่แผ่ซ่านไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน ซึ่งเป็นสัญญาณจากทิศทางของหอคอยแห่งเสรีภาพ

"กลัว..." เธอพึมพำ เป็นครั้งแรกที่มีอารมณ์ความรู้สึกปรากฏในน้ำเสียงของเธอ

คุณโอบไหล่อันผอมบางของเธอไว้ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ทางขึ้นเขาที่มุ่งสู่สำนักศึกษาถูกหินถล่มปิดตายไปแล้ว และคลื่นพลังงานระลอกที่สองกำลังใกล้เข้ามาจากยอดเขาอันห่างไกล — มันคือหน่วยผู้พิทักษ์ พวกเขาไม่มีวันยอมให้มี "ผู้ใช้เวทมนตร์ที่ไร้ข้อแลกเปลี่ยน" ดำรงอยู่เด็ดขาด

มือของคุณล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ สัมผัสโดนสิ่งตกทอดอีกชิ้นที่แม่ทิ้งไว้ — คริสตัลเคลื่อนย้ายมวลสาร เหลือโอกาสใช้งานอีกเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

คุณก้มลงมองแววตาอันใสซื่อและเปี่ยมด้วยความไว้วางใจของเอลลี่ รู้ดีว่าตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป พวกคุณได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับได้อีกแล้ว