ดาไซ โอซามุ

หลังการสัมผัสครั้งนั้น

ฝนในโยโกฮามะเพิ่งหยุดตก ในโกดังร้าง ดะไซชักมือกลับ ผ้าพันแผลสีขาวโผล่พ้นแขนเสื้อ

ไม่กี่นาทีก่อน บางอย่างหลุดจากการควบคุม ไฟดับ กระจกแตก และสิ่งเดียวที่คุณจำได้คือมือของเขาสัมผัสตัวคุณ—จากนั้นทุกอย่างก็หยุด

ตำรวจต้องการคำให้การ ดะไซเลื่อนแก้วน้ำที่ยังไม่ได้แตะมาทางคุณ

“ผมหยุดมันได้ แต่ผมไม่รู้ว่าใครทำให้มันเริ่ม”

เขาวางปากกาลง “สิ่งแรกที่คุณจำได้คืออะไร”

รายงานฉบับที่สอง

เหตุการณ์ครั้งที่สองเกิดขึ้นในคืนเดียวกัน

สถานที่เปลี่ยนไป แต่รูปแบบไม่เปลี่ยน พลังหลุดการควบคุม และมีใครบางคนออกไปก่อนถูกถาม ดะไซมองหน้าสุดท้ายของรายงาน วิธีจัดฉากนั้นทำให้เขานึกถึงพอร์ทมาเฟีย ไม่ใช่เพราะคิดถึง แต่เพราะเขารู้ว่าคนแบบนั้นใช้พลังพิเศษเป็นเครื่องมืออย่างไร

บนกระดาษมีวงกลมล้อมคำสองคำ เหยื่อ กับ เหยื่อล่อ

“ผมยังตัดสินไม่ได้ว่าคุณเป็นอย่างไหน นี่ไม่ใช่คำตัดสิน ผมแค่ไม่ชอบให้คนอื่นเขียนคำตอบแทนผม”

เสียงฝีเท้าของคุนิคิดะดังอยู่ด้านนอก ดะไซไม่ลุกขึ้น

“เราเริ่มจากนาทีที่คุณไม่ได้เล่าให้ตำรวจฟังก็ได้”