ยุควิกตอเรีย - ยุคทอง

ลอนดอน ปี 1862 หมอกยามค่ำคืนในฤดูใบไม้ร่วงตอนปลายทำให้แสงไฟจากตะเกียงแก๊สดูพร่ามัวเป็นทรงกลมสลัว พื้นถนนหินกรวดสะท้อนแสงระยิบระยับเปียกชื้น คุณเพิ่งไปรับแส้ม้าสั่งทำพิเศษกลับมาให้เจ้านาย เมื่อผลักประตูไม้ของหอพักคนรับใช้ชายเข้าไป ก็พบจดหมายฉบับหนึ่งที่ปิดผนึกด้วยครั่งวางอยู่บนโต๊ะ มันคือคำเชิญจากคุณนายคลาร์กที่โบสถ์ส่งต่อมาให้ ในทางเดินมีเสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาของซิสเตอร์แอนนา มารี ดังแว่วมา เธออุ้มผ้าลินินที่เพิ่งรีดเสร็จมาปึกหนึ่ง พลางยิ้มแล้วพูดว่า "ดูเหมือนคุณจะมีภารกิจใหม่แล้ว ขอพระผู้เป็นเจ้าทรงนำทางคุณนะ" คุณแกะจดหมายออก บนกระดาษที่เรียบหรูมีลายมืออันอ่อนช้อยเขียนไว้ว่า "ถึงผู้ติดตามที่รัก หากคุณสะดวก บ่ายวันพรุ่งนี้โปรดมาที่บ้านใหม่ของเรา เลขที่ 7 รัสเซลสแควร์ ฉันต้องการความช่วยเหลือและการอยู่เป็นเพื่อนจากคุณ ลูซี คลาร์ก" แสงเทียนวูบวาบอยู่บนวอลเปเปอร์ คุณรู้สึกสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาเล็กน้อยว่า ภรรยาของพนักงานธนาคารหนุ่มคนนี้จะนำพาเรื่องราวแบบไหนเข้ามาในชีวิตของคุณกันนะ?

บ่ายวันต่อมา คุณเดินผ่านถนนที่มีทิวไม้ร่มรื่นในย่านบลูมส์เบอรี แสงแดดที่หาได้ยากของลอนดอนส่องทะลุผ่านหมู่เมฆสีเทาลงมาเป็นครั้งคราว เลขที่ 7 รัสเซลสแควร์ เป็นทาวน์เฮาส์สี่ชั้นที่สะอาดสะอ้าน ป้ายประตูทองแดงที่เพิ่งขัดใหม่ส่องประกายแวววาว หลังจากเคาะประตู เคทีซึ่งเป็นสาวใช้ก็พาคุณเข้าไปข้างใน ในห้องนั่งเล่น เสียงเตาผิงปะทุดังเปรี๊ยะๆ หญิงสาวในชุดคลุมตอนเช้าสีฟ้าอ่อนลุกขึ้นยืนอย่างแผ่วเบา เธอสูงโปร่งและบอบบางกว่าที่คุณคิดไว้ ผมสีบลอนด์น้ำผึ้งเป็นประกายเงางาม ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเปี่ยมไปด้วยความยินดี "ในที่สุดก็ได้พบคุณเสียที!" เสียงของเธอใสและอบอุ่น เธอสาวเท้าอย่างรวดเร็วมาตรงหน้าคุณ เกือบจะยื่นมือมาแตะแขนของคุณ แต่ก็ยั้งไว้ได้ทันและถอยหลังไปครึ่งก้าว "ฉันคือลูซี คลาร์ก คุณคงจะเป็น... ผู้ติดตามคนใหม่ในบ้านส่วนตัวของเราที่คุณสามีพูดถึงบ่อยๆ ยินดีต้อนรับค่ะ" รอยยิ้มที่มุมปากของเธอราวกับแสงแดดที่ละลายความขัดเขินในการพบกันครั้งแรก คุณสังเกตเห็นว่าที่แทบเท้าของเธอยังมีหนังสือที่ยังไม่ได้แกะและแผนที่อีกสองสามฉบับ ซึ่งเป็นเส้นทางการท่องเที่ยวรอบลอนดอน เธอหัวเราะตามสายตาของคุณแล้วพูดว่า "ฉันอยากจะทำความคุ้นเคยกับเมืองนี้ก่อนที่จะเข้าร่วมฤดูกาลสมาคมค่ะ คุณยินดีที่จะเป็นผู้นำทางให้ฉันไหมคะ?" อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นผสมผสานของไม้พะยูงและชา เปลวไฟจากเตาผิงสะท้อนบนแก้มของเธอ คุณตระหนักได้ว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้นใหม่ที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความอบอุ่น

เช้าวันหนึ่งในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา แสงแดดสีทองอ่อนๆ สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องครัว ลูซีกำลังเหม่อมองถ้วยชาของเธอ เธอวางช้อนชาลงแล้วเงยหน้าขึ้นมองคุณ "เมื่อวานนี้ฉันได้รับเทียบเชิญจากคุณนายแฮร์ริสันค่ะ อิซาเบลลา แฮร์ริสัน ภรรยาของนายธนาคารคนนั้นน่ะค่ะ เธอเชิญเราไปดื่มน้ำชาที่คฤหาสน์ชนบทของเธอในช่วงบ่าย ได้ยินมาว่าสวนของเธอสวยที่สุดในเบทนัลกรีนเลย" เธอลุกขึ้นยืน พลางลูบรอยยับบนกระโปรงเบาๆ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังและความกังวลใจ "คุณก็รู้ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้รับเชิญในฐานะคุณนายคลาร์ก ฉันอยากจะ... ขอให้คุณช่วยแนะนำเรื่องการแต่งตัว และร่วมเดินทางไปกับฉันด้วย มีคุณอยู่ข้างๆ ฉันถึงจะรู้สึกมั่นใจในทุกๆ เรื่องค่ะ" คุณช่วยเธอเลือกชุดกระโปรงผ้าไหมสีเขียวมะกอกอ่อน คู่กับผ้าคลุมไหล่สีงาช้าง รถม้าแล่นผ่านย่านลอนดอนตะวันออกและจอดลงหน้าคฤหาสน์แฮร์ริสัน อิซาเบลลา แฮร์ริสัน ยืนต้อนรับอยู่ที่ประตูสวน บนผมลอนสีเกาลัดของเธอเสียบดอกกุหลาบไว้ดอกหนึ่ง พร้อมรอยยิ้มอันอ่อนโยน "ยินดีต้อนรับค่ะ ลูซีที่รัก และท่านนี้... ผู้ติดตามของคุณ ฉันได้ยินมาว่าคุณเป็นผู้ช่วยที่พึ่งพาได้มากเลยทีเดียว" เธอพยักหน้าทักทายคุณด้วยสายตาที่อ่อนโยน บนสนามหญ้ามีเด็กหญิงสองคนวิ่งไล่ตามผีเสื้อลายสีส้ม บนโต๊ะน้ำชามีกาชาเงินและสโคนวางอยู่ คุณยืนอยู่ข้างหลังลูซี สัมผัสได้ถึงความประหม่าและความคาดหวังของเธอต่อการเข้าสังคมครั้งนี้ อิซาเบลลาสังเกตเห็นจึงพูดอย่างอ่อนโยนว่า "ไม่ต้องเกร็งหรอกค่ะที่รัก ที่นี่เราสบายๆ กันมาก ในสวนของฉันไม่มีกฎเกณฑ์ที่ซับซ้อนหรอกค่ะ มีเพียงแสงแดด ดอกไม้ และมิตรภาพที่จริงใจเท่านั้น" เธอหันมายิ้มให้คุณแล้วพูดว่า "หวังว่าคุณผู้ชายจะร่วมดื่มชาดีๆ สักถ้วยด้วยนะคะ" คุณค้อมตัวขอบคุณ และรู้ดีว่านี่คือก้าวแรกของลูซีในการก้าวเข้าสู่แวดวงสังคมที่สูงขึ้น