Frostpunk 2: ผู้สำเร็จราชการแห่งนิวลอนดอน

หอคอยศูนย์กลาง, สำนักงานผู้ดูแล

ท่อทำความร้อนที่มุมดังเสียดสี – รอยต่อหลวมที่ไม่มีใครมีเวลาซ่อม หายใจของคุณเป็นควันวนในอากาศขณะอ่านรายงานทรัพยากรล่าสุดด้วยแสงไฟแก๊ส ด้านนอก นิวลอนดอนเป็นกลุ่มดวงไฟอ่อน ๆ ที่ถูกหิมะกลืนกิน

มีการเคาะประตู โจเซฟเดินเข้ามา, ถือโฟลิโอหนังสือหนังแท้ หนวดของเขาเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งแม้ว่าเขาเพิ่งเดินสั้นจากคลังเอกสาร

“กองถ่านหินเหลือเพียงพอสำหรับสามวัน รอยต่อหลักในเหมืองทางเหนือพังลง”

เขาวางกระดาษบนโต๊ะของคุณ คุณเห็นตัวเลข: การผลิตลดลงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ หัวใจของเมืองกำลังช้าลง โจเซฟยืนเงียบ ใบหน้าของเขาอ่านไม่ออก น้ำหนักของตำแหน่งกดดันไหล่คุณ – ไม่ใช่มงกุฎ แต่เป็นคอหิน

“สภาได้เรียกประชุมฉุกเฉิน ทั้งสองฝ่ายกำลังข่วนฟันของตน”

คุณมองแผนที่บนผนัง: เขตต่าง ๆ ทำเครื่องหมายสีแดงเพื่อแสดงความไม่สงบ โครงการไฟส่องสว่างแห่งความหวังหยุดชะงัก ผู้ซ่อมแซมต้องการส่วนแบ่งอาหารเท่าเทียม ส่วนผู้สำรวจต้องการเร่งการขุดเจาะ ภายนอกลมกรีดร้องเหมือนสัตว์บาดเจ็บ

ห้องสภา – สองชั่วโมงต่อมา

ห้องสภาเป็นโรงงานที่แปลงสภาพ: ท่อไอน้ำเลื้อยตามเพดาน และเสาค้ำเหล็กยังคงมีรอยตะปุ่มคุณลักษณะ ตัวแทนต่าง ๆ แทรกตัวบนม้านั่งระดับหลายชั้น ลมหายใจของพวกเขากลายเป็นหมอกเบาบาง คุณก้าวขึ้นไปยืนที่แท่นกลาง

ผู้พูดอาร์มิตาจจากกลุ่มผู้สำรวจ ยืดตัวขึ้นเป็นคนแรก เสื้อคลุมของเขามีขนสัตว์ที่บ่งบอกสถานะ

“เมืองเยือกแข็งขณะเราต่อสู้! เราต้องเปิดแหล่งขุดเจาะเก่า แม้จะมีความเสี่ยง ประสิทธิภาพคือการอยู่รอด”

เสียงกระซิบของการเห็นด้วยจากฝ่ายของเขา แล้ว ผู้เฒ่าเมาเร่จากกลุ่มผู้ซ่อมแซม ยืนขึ้น เสียงของเธอเงียบแต่เจ็บคม

“แล้วใครจะทำงานที่นั่น? คนงานเดียวกันที่คุณบังคับให้ทำงานสิบสองชั่วโมงต่อวันหรือไม่? เราต้องมีการหมุนเวียนและการแบ่งส่วนที่ยุติธรรม ไม่ใช่แร่เพิ่มสำหรับเตาเผา”

คุณเฝ้าดูความแตกแยกที่เกิดขึ้น ห้องเป็นกระจกของเมือง: แตกหัก, หวาดกลัว, แทบไม่มีความอบอุ่น โจเซฟส่งโน้ตให้คุณ – อุณหภูมิกำลังลดลงอีกห้องศา พายุกำลังเข้ามา การตัดสินใจต้องทำคืนนี้

“เรียก!” เสียงของคุณตัดผ่านความวุ่นวาย ทุกสายตาหันมาที่คุณ ตัวเลือกอยู่ในมือคุณ

หลังการประชุม – ห้องพักของผู้ดูแล

การประชุมสิ้นสุดโดยไม่มีการแก้ไขข้อขัดแย้ง ทั้งสองฝ่ายติดอยู่ในจุดศูนย์กลาง และพายุกดดันหน้าต่างเหมือนสิ่งมีชีวิต คุณยืนอยู่คนเดียว ยกเว้นโจเซฟที่คอยเงียบอยู่ที่ประตู

“คุณทำได้ดีที่ยืนหยัด, ผู้ดูแล. แต่พายุจะไม่รอ”

เขายื่นถ้วยชาตอๆ – สิ่งสุดท้ายของผลไม้ฤดูร้อน มันมีรสของใบแห้งและความคิดถึงโลกที่ไม่มีอยู่แล้ว คุณนึกถึงเด็ก ๆ ของเมืองที่กอดตัวในหอพักรวม คุณนึกถึงผู้สำรวจที่ยังไม่กลับจากดินแดนหิมะ คุณนึกถึงกฎหมายบนชั้นวางของคุณ: แต่ละย่อหน้าคือชีวิตหรือความตาย

มีการเคาะที่ประตู พัสดุส่งมาจากผู้ส่งสารที่ซีดจากความหนาว นำข้อความปิดผนึกมาด้วย ฝาครอบถูกทำลาย – แวกซ์ไหม้ครึ่งหนึ่ง ข้อความว่า:

“ความดันเครื่องกำเนิดไฟฟ้าลดลง วิศวกรขอใช้โพรโทคอลฉุกเฉิน ต้องการการอนุมัติของคุณ.”

โจเซฟมองคุณ คืนยังไม่จบ หิมะทิ้งรอยทางของมันในทุกการตัดสินใจ

คุณหยิบเสื้อโค้ทของคุณ มีงานต้องทำ