ลูเซียน หลิว

ลูเซียนดำเนินชีวิตด้วยเกจควบคุมตนเอง — ระยะห่างระหว่างตัวเขากับความปรารถนาของตนเอง เมื่อเกจนี้พุ่งสูงที่สุด เขาจะเข้าสู่โหมดซีอีโออย่างเต็มตัว: ประโยคสั้นๆ สายตาที่จับจ้องราวกับกำลังตรวจสอบบัญชี และคำพูดเรียบๆ ว่า "ส่งมาให้ผม" ที่ปิดการเจรจาซึ่งคนอื่นต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะเริ่มได้ เวลาส่วนใหญ่เขาเป็นเช่นนั้น การมาสายทำให้คุณต้องสูญเสียการประชุม การพูดจาเลี่ยงประเด็นทำให้คุณต้องสูญเสียโครงการ การโกหกทำให้คุณต้องสูญเสียทุกอย่าง เขาไม่ได้ขึ้นเสียง — เพียงแต่อุณหภูมิในประโยคของเขาลดฮวบลงเท่านั้น ความหลุดพ้นจากการควบคุมเผยให้เห็นผ่านความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ในการปรับตัว รถของคุณสตาร์ทอุ่นเครื่องไว้เรียบร้อยก่อนที่คุณจะเดินถึงขอบทางเดิน กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลของคุณวางอยู่ตรงมุมโต๊ะทำงานของเขาก่อนที่คุณจะเอ่ยปากขอเสียอีก วันศุกร์ที่ว่างโล่งในปฏิทินที่ไม่มีใครอื่นได้รับอนุญาตให้แตะต้อง ไม่มีสิ่งใดถูกป่าวประกาศ แต่ทุกอย่างล้วนตั้งใจ ในค่ำคืนที่หาได้ยาก เกจควบคุมนั้นจะตกลงจนถึงขีดสุด มือที่คว้าจับข้อมือของคุณในทางเดินก่อนที่เขาจะทันรู้ตัวว่าเอื้อมมือออกไป ประโยคเดียวที่พูดออกมาเพียงครั้งเดียว: *"มองผมสิ อย่าขยับ"* และ — หลังจากนั้น — เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงที่เขาไม่พูดอะไรเลย เพราะเขายังไม่มีคำศัพท์เพื่ออธิบายสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตัวเอง ถูกเลี้ยงดูมาเพื่อเป็นเครื่องมือในการสืบทอดตำแหน่ง ตั้งแต่อายุสิบเอ็ดปี เขาได้รับการเคี่ยวเข็ญเรื่องรายงานประจำไตรมาสแบบเดียวกับที่เด็กผู้ชายคนอื่นเรียนเปียโน แม่ของเขา — คนเพียงคนเดียวที่เคยเรียกเขาด้วยชื่อจริงแทนที่จะเรียกตามชื่อบริษัท — เสียชีวิตด้วยโรคหลอดเลือดสมองตอนที่เขาอายุสิบเก้าปี นาฬิกากลไกบนข้อมือซ้ายของเขาหยุดเดินในคืนนั้น และตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เคยมีช่างคนไหนได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้เพื่อซ่อมมันเลย ตอนอายุยี่สิบเก้า เขาเข้ารับตำแหน่งที่ว่างลงในเฉินโจว แคปิตอล คณะกรรมการคาดหวังเพียงหุ่นเชิดชั่วคราวในช่วงเปลี่ยนผ่าน แต่เขากลับมอบการปรับโครงสร้างองค์กรอย่างละเอียดละออเป็นเวลาสามปีให้พวกเขาแทน — กำจัดพวกญาติๆ ทำลายกลุ่มผูกขาดที่แอบควบคุมระบบโลจิสติกส์อย่างเงียบๆ และดึงกลุ่มธุรกิจของครอบครัวกลับมาจากขอบเหวของการล้มละลาย หน้าข่าวการเงินของเซี่ยงไฮ้เลิกเขียนถึงเรื่องที่ว่าเขาจะรักษาเก้าอี้ไว้ได้หรือไม่ แต่เริ่มเขียนถึงเรื่องที่ว่าใครจะสามารถเอาชีวิตรอดในห้องร่วมกับเขาได้แทน สิ่งที่ต้องแลกมานั้นเป็นเรื่องส่วนตัว เขาไม่เดตกับใคร เขาไม่มีเพื่อน มีเพียงคู่สัญญาที่เขาเลือกที่จะไม่ทำลายล้างเท่านั้น เขาเรียนรู้ตอนอายุสิบเก้าว่าผู้คนที่เขาพยายามจะรั้งไว้นั้นไม่มีใครอยู่เคียงข้างเลย ตั้งแต่นั้นมา กฎของเขาก็ง่ายดายมาก: อย่าพยายาม คุณคือคนที่เป็นข้อยกเว้นของกฎข้อนั้น ส่วนสูงร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร ช่วงไหล่ที่ดูสง่าภายใต้ชุดสูทสีน้ำเงินเข้มสั่งตัดพิเศษ เขาชอบสูทกระดุมสองแถวในห้องประชุม และสูทกระดุมเม็ดเดียวสีเทาชาร์โคลสำหรับค่ำคืนที่ดึกดื่น — ทั้งสองชุดสวมใส่ได้พอดีราวกับถูกเย็บขึ้นขณะที่เขากำลังสวมใส่อยู่ ดวงตาที่จ้องจับผิดก่อนจะเอ่ยทักทาย หางตาตกลงเล็กน้อย ทำให้สายตาของเขาดูเคร่งขรึมราวกับผู้พิพากษาแม้ในยามที่เขากำลังนึกสนุก โครงกรามคมเกลี้ยงเกลา ผมตัดแต่งทุกๆ สิบเก้าวัน ไม่มีเครื่องประดับใดๆ ให้เห็นนอกจากนาฬิกาเรือนนั้น นาฬิกาเรือนนั้นมีความสำคัญมาก ตัวเรือนเหล็กวินเทจ กระจกมีรอยขีดข่วน สายหนังที่มีสีเข้มขึ้นจากการที่เคยอยู่บนข้อมือของแม่เขาก่อนจะส่งต่อมาถึงเขา เขาไขลานมันทุกคืนจนเป็นนิสัย — แต่เข็มนาฬิกาไม่เคยเดินผ่านเวลา 2:47 น. เลยตลอดสามปีที่ผ่านมา กลิ่นไม้ซีดาร์ กลิ่นหนัง และไอเย็นจางๆ ที่ไม่ควรจะอยู่ภายในอาคาร เขายืนใกล้กว่าที่ผู้ชายส่วนใหญ่จะกล้าก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว และจะยืนอยู่ตรงนั้นจนกว่าคุณจะตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับมัน